A radio play of our life to read 2.0

00:13 na podłodze w kuchni

2012-01-09T15:51:00.000-08:00

Odgrzany makaron z polędwiczkami w sosie grzybowym, resztka kieliszka czerwonego wina oraz poduszka oparta o zbyt gorące kaloryfery są symbolem, odpoczynku od życia. Przeciekająca instalacja wodna przedpokoju, gonienie za utrzymaniem terminowości w pracy oraz nawiązka spraw osobistych kolidują z czystością w mieszkaniu i utrzymaniu kolwiek innym poza lodówką, kuchnką gazową oraz pralką.

Ciekawe kto stworzył te stale powtarzające się koleiny-myślowe w naszym życiu. Jak jest lato, to chcemy żeby była zima. Jak mamy dużo czasu to z nostalgią wspominamy okresy w życiu "pełne dynamiki" a jak już znajdziemy się w okresie "pełnym dynamiki" to ogarnia nas nostalgia, przypominająca "okresy spokoju".
Jedna bardzo bliska mojemu sercu osoba, powiedziała, że ludzka psychika jest tak skonstruowana, że nie umiemy się przyzwyczaić do czegoś co nam nie pasuje. Tak naprawdę to powoli zaczynam wierzyć, że nasza psychika jest skonstruowana tak, że nic nas w 100% nie zadowala.

W języku portugalskim istnieje słowo "saudade", które oznacza zatęsknienie za tym co było, za miłością, za słońcem, za atlantykiem. W języku słowackim istnieje słowo "pohoda" oznaczające odnalezienie się w sytuacji życiowej. W języku niemieckim istnieje słowo "Fernweh" znaczące zatęsknienie za oddaleniem się od domu, oraz słowo "Heimweh" oznaczające zatęsknienie za ogniskiem domowym.

Konsumując ostatnią porcje makarony grzybowego, warte zastanowienia jest czy w języku polskim posiadamy, jakiekolwiek unikalne słowo, opisujące nasz stasunek do obecnej sytuacji życiowej w pozytywny bądź negatywny sposób. Bo osobiście żadnego nie znalazłem...

Opierając się o kaloryfer 42 minuty po północy, pozdrawiam
M.

Why it is good to stay in Poland.

2012-01-08T08:00:00.001-08:00

Każdy 08. stycznia w całej Polsce ma w sobie obrobinę magii. Młodzy mężczyźni po przebierani w żołnierzy z wiernymi replikami broni maszynowej, podchodzą w dużej grupie do przechodniów z puszką ... Wielkiej Orchiestry Świątecznej Pomocy.

Uzbrojony w średniej wielkości słoik, w którym wspólnie z Izą zbieraliśmy od przeszło pół roku monety 1,2 oraz 5 groszowe, podzialałem uśmiech każdego z wielu wolontariuszy do których zbliżałem się z wypełnionym słoikiem pieniędzy. Całe gdańskiego stare miasto wypełnione zostały promieniującymi ludzmi poobklejanymi czerwonymi serduszkami naklejkami.

Niby dzień jak codzień, ale dzięki tym serduszkom widać od razu, że stajemy się sobie bliźsi jako obywatele. Na przeciwko dumnego budynku poczty polskiej na ulicy Długiej w Gdańsku, pod ręką idzie para staruszków ubranych w wykwintne kapelusze, za nimi grupa młodzieży ubrana w stylu hip -hop a obok nich repliki żołnierzy opisywane powyżej. Wszystkie te grupy, jak nic innego w społeczeństwie, jednoczyły poprzyklejane czerwone serduszka.

Zryw Jurka Owsiaka, pobudza to do czego Polacy chyba są ukształtowani, krótkoterminowe zaangażowanie społeczne na niebywałą w Europie skalę, wymagającą strasznego wysiłku na rzecz wyższych celów. Gdyby wolontariusz ciągle stali na rogach miast zbierając datki, to wszystko pewnie upadłoby i nie wzruszyło przeciętnego Kowalskiego.

Może i ten 08.01 jest szary, deszczowy jak każdy inny dzień stycznia. Ale przez ten jedeń dzień Polska pokazuje się z najlepszej strony a Polacy wyglądają na najbardziej zadowolony i szczery naród na świecie.

Z Pozdrowieniami z kawarni na ulicy piwnej, popijając kawę z mlekiem.
M.

Czas się zatrzymuje, cofa oraz mknie do przodu w tym samym momencie.

2012-01-08T07:56:00.001-08:00

Na dworcu w Tucholi, ewidentnie zatrzymał się czas. Stary napis: „Karolina Mróz (ktokolwiek to jest) to kurwa” zdobi od już od lat wnętrzne wyziębionego dworca z przełomu XIX wieku. Przed dworcem długa wyblakła zebra na wybitej przez koleiny drodze wprowadza do „molestowanym reklamami koncernów spożywczych” centrum miasta. Na drugim piętrze klatki schodowej świąteczne drzwi otwiera dziadek i fatum „Karoliny Mróz” pryska.

Dwa dni później w drodze powrotnej do Gdańsk, na dworcu kolejowym w Chojnicach na podróżnego czekają, nie tylko egipskie ciemności w podziemnych tunelach, ale również lodowaty przeciąg oraz kompletny brak informacji. Tablica z odjazdami do Gdańska, lata świetności ma za sobą i pokazuje tylko jeden odjazd o 5.11. Dzięki opatrzności Internetu, podróżni wsiadają do pociągu typu „Regio” odjeżdżającego o 15:32.

W szynobusie u maszynisty w kabinie przygrywają kolędy a pracownicy są w wyśmienitym nastroju. Na rozpadającej się stacji kolejowej Swarożyn, do pociągu wsiada młoda dama odziana w same markowe rzeczy, machając do BMW, który przywiózł ją na stacje. Wraz z panią w wydaniu „Swarożyńskiej Lary Croft” do szynobusu wsiada trzech podpitych panów. Panowie podłapują muzykę kolędową z kabiny maszynisty, przyśpiewując oraz siadając z wielką euforią naprzeciwko mojej osoby.

Kolendy w nowoczesnym pociągu, „Channel” wsiadająca na prowincjonalnej stacji, widok z pociągu na tereny przypominające architekturą obszary po wybuchu bomby atomowej oraz kolędujący szczerze uśmiechnięci Panowie z dwoma promilami w krwi – takie cuda w jednym miejscu tylko w naszej Polsce.

W Tucholi na dworcu może ewidentnie zatrzymał się czas, ale w Polsce czas płynie chyba dla każdego z inną prędkością. Dla podpitych panów się cofnął do lat 80tych, dla infrastruktury kolejowej stanął w miejscu po wojnie a dla Pani w BMW pędzi do przodu.
Taki urok …
Widzimy się
M.

Why I would like to move from Poland

2011-11-19T02:10:00.001-08:00

17.11 00:40 przystanek autobusu nocnego N8 „Brama Wyżynna” w Gdańsku

Obrzucający się butelkami po piwie ogoleni młodzi przyszli bezrobotni, przepychają się na przystanku ignorując pasażerów oraz nadjeżdżający autobus nocny. Wskakując do autobusu krótko przed zamknięciem drzwi obrzucają jeszcze dwie najwyraźniej znane im osoby dodatkowymi butelkami po piwie, ciesząc się z tego faktu co najmniej tak, jak przeciętny Kowalski, który wygrałby w Lotto.

Stojący na zatoczce autobusowej radiowóz policji wraz z dwoma młodymi funkcjonariuszami woli wyłapywać nadmierną prędkość samochodów, i ignoruje zdarzenie. Po dwóch- trzech minutach autobus toczy się dalej w stronę nienajlepszej części Gdańska a w nim rozpoczyna się potologiczno-lingwistyczna dyskursja młodych gniewnych: „Ale zajebałem mu, nie ej? Widziałeś Kurwa, ej jak on jebał te psy? A jak oni ej popierdolą za nami?” Na każdym za kolejnych przestanków, co rusz jeden krzyczał do drugiego chwiejącego się na nogach: „Ey jest nie kurwa, jedziemy robić rozróbę na Przeróbkę i Stogi. Stogi! STOGI!Kurwa”.

Wysiadając cztery przystanki za przystankiem „Bramą Wyżnną” współczuje mieszkańcom dzielnicy Stogi, Przeróbka oraz całego kraju za takich współobywateli.

Rok do przodu. Min. 5000 km podróży w plecy.

2011-10-08T13:19:00.000-07:00

Prawie cztery miesiące po przybyciu ze Słowacji, siedząc na niebieskiej kanapie w centrum Gdańska, czuje że decyzja aby wtedy opuścić Polskę była jak najbardziej słuszna. Dawno temu podczas szkolenia dziennikarskiego w Hanowerze od prowadzącego usłyszałem następujące zdanie, które zapadło mi w pamięć: „Galopowanie nic nie da, jak galopuje się w złą stronę”.

Decyzja zrezygnowania z życia w Polsce, pożegnania się z dobrze płatną pracą i studiami, była tym bardziej ciężka, że wiedziałem że u naszego południowego sąsiada oczekuje na mnie … biała niezapisana kartka papieru. Ta biała kartka papieru wymogła zmiany w podejściu do życia, zrewidowała następujące wtedy jeszcze fundamentalne podejścia do życia:

„Im więcej tym lepiej” – wcale nie prawda. Czyszcząc komputer z dokumentów odkryłem dzisiaj email o tym, że ledwo udawało mi się: chodzić na studia, stażować w ambasadzie, pracować oraz posiadać życie prywatne. Ledwo, ledwo ...

„W życiu powinny przodować przedewszystkim decyzje racjonalne” – też, nie prawda. Jak Iza pojechałaby na Sycylia na Erasmus praktyki a ja zostałbym na Słowacji to nie mielibyśmy teraz bardzo ciekawego procesu: „tworzenia fundamentów życia – razem”.

„Szlaki przetarte przez innych są łatwiejsze” – to już kompletnie nie prawda. Może to bardzo płytkie stwierdzenie, ale dopiero teraz dochodzi do mnie, że nie ma jednej recepty na życie dla każdego. W momencie kiedy po pracy w Call Center zmierzałem na lotnisko, zatrzymując się jeszcze po dwa przedmioty w polskiej ambasadzie, uświadomiłem sobie wtedy: że raczej nie ma dużo Polaków na Słowacji, którzy w tym momencie też będą lecieli do Włoch i że warto czasem przedzierać szlaki.

W ciągu ostatniego roku uświadomiłem sobie na własnych błędach, że życie nie jest takie czarno białe jak myślałem. Oby w drugim podejściu do Gdańska, popełniać błędów mniej niż przed wyjazdem na Słowację.Przeprowadzając krótki „follow up” na niebieskiej kanapie w Gdańsku, jestem co najmniej dobrej myśli.

Do zobaczenia

Gdansk – Welcome Back

2011-07-18T06:33:00.000-07:00

Na rogu ulicy Siennickiej oraz Długie Ogrody, znajduje się kiosk ruchu. 10 metrów za kioskiem ruchu w stronę starego miasta, podtopiony jest stary postkomunistyczny chodnik. Nie byłoby to może nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że owy chodnik podtapiany jest ciągle i przy każdym deszczu. Ilekroć zrobi się szaro za oknem nabiera się z 20 cm wody.

Powrót do Gdańska, to z jednej strony możliwość rozwoju nie tracąc czasu na rozpoznawania topografii miasta. Wiadome jest gdzie jest urząd skarbowy, gdzie nie robić zakupów i jaki działa schemat komunikacji miejskiej. Z drugiej strony, wystarczy lekkie potknięcie, aby poczuć się jakby upadało się w znany słaby punkt na zalanym chodniku.

Trójmiasto, jest zdecydowanie jednym z lepszych regionów w Polsce. Oferuje na razie wystarczające możliwości rozwoju, bogaty wachlarz ofert kulturalnych oraz zaplecze edukacyjne. Na razie ofert jest dużo więcej niż możliwe jest zapotrzebowanie. Na razie łatwiej niż gdzie indziej jest iść do przodu nie wchodząc w wiecznie zalany chodnik. Na razie.

Ubierz panią z Cepelli w Vero Moda = Budapeszt

2011-05-09T00:56:00.000-07:00

Część gastronomiczna centrum handlowego Arena znajdującego się bezpośrednio 200 metrów od dworca Kaleti w Budapeszcie, jest inna niż opisywane wcześniej centra handlowe na Słowacji. W Budapeszcie widoczny jest pośpiech, ludzie jedzą szybko by zdążyć jeszcze na 3% zniżki do perfumerii, popychają swoje dzieci czy ciągną psa na smyczy, którym zakupy najwyraźniej się już znudziły. Porównując styl życia do stylu muzyki, to zapewne nie panuje tutaj portugalskie fado, czy słowacko-austryjacki walc, ale raczej coś na miarę muzyki House.

Po minięciu początkowej fascynacji dostojnością Budapesztu, jego międzynarodowego powiewu i braku kompleksów, które czyhają w Bratysławie. Okazało się trochę, że ta cała Europejskość jest bardziej na pokaz. Pani w międzynarodowym okienku kolei węgierskich pomimo jej własnego zapewnienia nie mówiła raczej po angielsku i sprzedała zły bilet (którego już nie wolno wymienić), sieć komunikacji miejskiej poza głównymi szlakami turystycznymi oparta jest na starych autobusach modelu Ikarus (i bardzo ciekawej wersji trolejbusowej owego pojazdu) a na głównej ulicy jak nie przyuważy się to można zapłacić za kawę 3900 forintów (15 euro) zamiast 390 forintow (1,50 Euro) jedno zero którym próbowano kantować mnie wielokrotnie w różnych miejscach gdzie możliwa była płatność kartą.

Z drugiej strony to Budapeszt jest już dużo dalej niż inne miasta regionu z którego pochodzimy. Posiada zadbaną architekturę miejską, przeurocze kafejki w których czas płynie bez końca, dużo zieleni i powalającą pozytywnie architekturę budynków. Przyjeżdżając z Bratysławy od razy widać jest, że ludzie lepiej się ubierają, częściej wychodzą do restauracji i bardzo delektują się życiem.

Subiektywnie uważam, że Budapeszt jest bardzo dobrą etykietką państw Wyszegrackich. Od roku 1990 staramy się na siłę być zachodem. W kinach nie ma raczej kina rosyjskiego czy japońskiego, w radio przeważająca ilość muzyki jest po angielsku no i wszyscy się ubieramy w H&M, Zara, Mark & Spencer itp. Ukoronowaniem takiego toku myślenia jest przecież fakt, że nawet nasza lokalna gdańska firma odzieżowa nie nazywa się po polsku tylko dumnie międzynarodowo: „Reserved".

I może nie widzimy tego jak śmiesznie to wygląda, tak długo jak nie odwiedzimy państwa sąsiadów. Nie uważam przecież że wszyscy powinniśmy się ubierać w cepelii i chodzić z widłami ale z drugiej strony czasami wygląda to tak jakbyśmy panią sprzedającą w Cepelii odzianą w szaty ludowe wsadzić do Vero Mody i na szpilki. No niby to byloby modne, no ale jakoś takie pozostawiające posmak. I dokładnie tak prezentuje się Budapeszt, wszystko w pośpiechu, wymalowane i wychuchane centrum handlowe przy dworcu.

Siedząc w części gastronomicznej na parterze warto podkreślić z jakich firm gastronomicznych się ona składa: Stek&Kebab, Mc Donalds, Wok&Wok, Subway, Guru – Snacks, Burger King, KFC, Italia Trendo. I jak nie jest to smutne że w części gastronomicznej centrum handlowego w Budapeszci, w tak dumnym obwieszonym flagami państwie jak Węgry nie ma ani jednej restauracja węgierskiej… to ja już nie wiem co byłoby smutniejsze.

Trochę recę opadają. Czekając na pociąg do Bratysławy (Budapesztu 10 lat temu : - ) który odchodzi o 19.55

Esztegrom – tam gdzie diabeł mówi dobranoc.

2011-05-05T09:08:00.001-07:00

Mieszkańcy Esztegromu są dumni z tego, że w ich mieście góruje katedra w której koronowano królów Węgier. Pokonując już ostatnie z miliona schodów na szczyt katedry rozciąga się przepiękny widok na Dunaj oraz otulające go wzgórza. W Sturov’ie po słowackiej stronie granicy z całą odpowiedzialnością i powagą tych słów można powiedzieć ze największym atutem jest dobre kolejowe połączenie do Bratysławy. Po słowackiej stronie wysiada się na obskurnej zapyziałem stacji kolejowej znajdującej się niewiadomo gdzie, żeby potem znaleźć autobus niewiadomo skąd, który zawiezie pasażerów poprzez centrum miasta do niewiadomo gdzie.

Pomimo, że w roku 2002 (!) czyli ponad 60 lat po rozpoczęciu drugiej wojny światowej odbudowano łączący te dwa miasta most, to żadne z włodarzy nie pomyślało, żeby uruchomić między nimi komunikacje. Znaczy może komunikacja i została uruchomiona ale najwyraźniej nie ma zapotrzebowania na owy przepływ osób więc komunikację zaniechano.

Podróże do przylegających Węgier, który były opisywane w poprzednich postach są na tyle inne ciekawym doświadczeniem, że warto je podejmować. Znaczy może nie przystoi mi określać czy Węgry są bardziej atrakcyjne turystycznie niż Słowacja, ale zapewne ze względu na to, że brak znojomości języka węgierskiego pozwala skupić się na innych myślach i planach.

Niestety nie pamiętam tytułu francuskiego filmu w którym główna bohaterka w 95% fabuły rozmawia się z innym głównym bohaterem przy stole w kawiarni. W jednym z bezgranicznej ilości dialogów stwierdziła ona, że jako studentka pojechała do komunistycznej Warszawy i że względu na brak reklam oraz nieznajomość języka mogła się z czasem skupić na zupełnie innych potokach myślowych.

Ja mogę być szczery to na Węgrzech odczuwam coś podobnego. W Autobusie z Esztegromu do Visegrad’u który udało mi się odszukać, chyba tylko i wyłącznie z bożą pomocą bo rozkładu nie było przebywało ze mną około 50-60 uczeniów gimnazjum oraz liceum powracających do domu. Może nie posiadam kompletnie aktualnego porównanie trendów ubioru i zachowania ich polskich odpowiedników ale na pierwszy rzut oka, oczywiste jest, że dużej różnicy raczej nie ma.

I tak jak np. Słowacja w momencie swojego powstawania w 1992 roku posiadała raczej nie za dużo ilość swoich produktów tak wchodząc do węgierskiego supermarketu warto mieć ze sobą słowniczek bądź też Węgra. Z jednej strony w obcych państwach obiecuje sobie, że nie sięgnę po znane produktu w celu rozwoju kubków smakowych z drugiej strony dziwnym trafem przeważnie stosunkowo szybko żałuje własnych decyzji. I tak po otwarciu opakowania Tepertoe, uznałem że moja nic nie przynosząca taktyka znów się ostała. Z czegokolwiek Terpoe jest, nie ma w nim najmniejszego smaku. Ni to słone, ni to słodkie, człowiek ma wrażenie jakby wgryzał się w smażone w cieście miasto.

Trzy jak McNuggets wyglądające kawałki później spróbowałem sił języka węgierskiego oraz potrawy o randze narodowej – placka wypiekanego na oleju ze śmietaną i owczym serem, super świeży i smaczny, szczerze - Langos.

Na amerykańskim koncertie w teatrze na Słowacji

2011-05-05T08:58:00.000-07:00

Pakując się dzisiaj z rana na pociąg Eurocity Bratysława > Budapeszt, z krótkimi przerwami w trasie na oglądanie kolosalnej katedry w Eszgromie czy doliny Dunaju w Visegradzie, włączywszy radio usłyszałem tą samą piosenkę, która leciała w komputerze jak pakowałem się z Portugali do Polski.

Do jakiegoś stopnia jest to rzecz niesłychana bo słowackie radio pełne jest raczej post-amerykańskiej średnio wyrazistej muzyki kultury pop-rockowej niż portugalskiego Fado. Nie kryjąc zdziwienia podkręciłem radio, uzmysławiając sobie, że życie trochę zatoczyło koło bo przecież za około tydzień będę siedział zapakowany w miejmy nadzieję jedną torbą w pociągu do Warszawy.

Pytając braci studentów, znajomych czy pracowników ambasady którzy raczej będą chcieli pozostać anonimowi z czym im się kojarzy Słowacja. Odpowiadają, z Tatrami, Knedlami z Bratysławą, z zaciekłymi stosunkami gospodarczo-politycznimi z Węgrami czy z tym że niby jest taniej niż w Polsce.

Osobiście po prawie roku czasu, Slowacja kojarzy mi się przede wszystkim z silną koncentracją kapitału, zasobów ludzkich i inwestycji w stolicy. Osoba która w Bratysławie nie znajdzie pracy no musi już naprawdę nie chcieć jej znaleźć.

Wczoraj podczas występu zespołu amerykańskiego lotnictwa na Nowej Scenie w Teatrze Narodowym Słowacji obok mnie rozsiadła się dynamiczna pani w średnim wieku. Niczym słowacka pantera odziana w prążki, zagadywała mnie cały czas podczas przedstawienia na polsko – słowackie tematy. Szwagier owej rozmówczyni był słowackim konsulem w Krakowie przez co ona, zdążyła dobrze poznać nasz kraj. Pytając się o różnice między naszymi krajami pani która sama o sobie mówiła: „mam 61 liet, ale być dobrze zakonserwowana, co nie?” rzekła, że w Polsce średni poziom inteligencji społeczeństwa jest wyższy pomimo faktu, że przecież wybito nam większość inteligencji podczas drugiej wojny światowej. Ponadto to Polacy z większą powagą obnoszą się z kobietami i są bardziej polityczno aktywni ale i bardziej agresywni.

Do jakiegoś stopnia zgodzę się z rozmówczynią, ale tylko do jakiegoś stopnia, a więcej osobistych spostrzeżeń skonsultuje z Tobą chętnie osobiście.

Komarno, teoretycznie miasto na Słowacji.

2011-05-01T15:45:00.000-07:00

Będąc w Komarnie nad Dunajem po słowackiej stronie wiele aspektów ze strony praktycznej słowackiej polityki zagranicznej ujrzało subiektywnie światło dziennie. W opisywanym poniżej poście, ciekawym aspektem była lingwistyka pasażerów w pociągu z Bratysławy do Komarna. W samym Komarnie język słowacki ograniczony jest tak naprawdę do ogólnonarodowych reklam czy cen w Euro. Wszystkie budynki administracji publicznej oznaczone są już dwujęzycznie (poza budynkami policji) a w mieście zorientowanie się na której jest się ulicy przychodzi z wyzwaniem, ponieważ ulica po węgiersku to UTCA i na próżno szukać jest słowackich tablic.

W trwającym w Komarnie festynie sprzedaje się węgiersko-języczne książki, arcydzieła czy potrawy. Niby wszyscy mówią po słowacku jak się ich zapyta o drogę czy o cenę ale komunikacja werbalna w Komarnie odbywa się w 98% w języku węgierskim. Niby miastem zarządza republika Słowacji ale w nie najgorszym lokalnym szalecie po uiszczeniu opłaty 30 centrów dostaje się potwierdzenie zapłaty po … węgiersku.

Cóż Komarno to jest przykład, że pomimo faktu, że politycy wyznaczyli granice palcem na mapie to nawet po sześćdziesięciu latach granice międzyludzkie i lingwistyczne same sobie pokreśliły linie na mapie i mają się świetnie.

Z czerwonej ławki przy cukierni „dobry chut” w centrum Komarna
M.

Kawa już po węgiersku

2011-05-01T15:42:00.000-07:00

Trzy do czterech razy dziennie z Bratysławy wyruszają trzy połączone ze sobą szynobusy do Komarna. Komarno jest 40.000 tys. miastem powiatowym lezącym na Dunajem czyli graniczy z Węgrami. I tak około 40 letni szyno bus przez złote pola rzepakowe, otwarte przestrzenie sunie ponad 100 kilometrów w dwie i pół godziny (!).
Uśmiechnięta starsza pani o srebrnych włosach, intensywnie czerwonej szmince i rażących perfumach zagaduje mnie cały czas pokazując na moje krótkie spodenki w brązową kratę. Jej syn jak pojechał do Rumunii to też sobie takie przywiózł, poza kotem którego kupił w skrzyni bo myślał że to fredka.
Raptem starsza Pani zerwała się w pewnym momencie z siedzenie żeby poprosić mnie o zniesie jej torby na perom w miejscowości Velka Maka, która jest następnym przestankiem po Małej Makie.Gdyby nie stare, wyblakłe tablice to człowiek nie widziałaby czy pociąg zatrzymał się na stacji, czy na światłach.

W miejscowości Velka Blahovo wysiada większa część pasażerów z nadproporcjonalnymi torbami pełnymi materiału. Pociąg wpada niczym w koleiny na torach a na siedzenie rozlewa się kawa w kubku która stała na stoliku przy oknie. Pasażerowie nie przejmują się silnym wzrostem statystycznej możliwości wykolejenia się pociągu i kontynuują swoje konwersacje przeważnie już w języku węgierskim.

Sunąc przy południowej granicy Słowacji, język węgierski pojawia się nie tylko w pociągu ale i na tablicach przed sklepami czy reklamach. Przy przyjrzeniu się dokładnie podziałowi administracyjnemu Słowacji to zauważy się, że podział ten nie ma ekonomicznego, historycznego czy administracyjnego uzasadnienia. Uzasadnieniem logicznym jest fakt, że prawo międzynarodowe nakazuje wprowadzenia udogodnień dla mniejszości jeżeli przekracza ona 20% populacji w danym województwie… aby owych udogodnień nie wprowadzać Słowacji podzieliła województwa tak , żeby w żadnym z nich pułap mniejszości węgierskiej owego procent nie przeskoczył.

I tak pomimo widnego wpływu Węgier w tej części kraju, nie mają oni przy trasie owego pociągu żadnych udogodnień jako mniejszość. Czyszcząc kawę z zalanego siedzenia szynobusowego, uczę się nowych rzeczy o Słowacji a raczej o jej ideologicznych wadach.

Z pociągu osobowego Bratysława hlavna stanica > Komarno.
M

Za granice w głowach płacimy najwyższe cła

2011-04-25T00:29:00.000-07:00

Najciekawszym fenomenem węgiersko – słowackiej granicy jest fakt braku jakiejkolwiek kooperacji. Wioska Rajka w której obecnie się znajduję, jest tylko o (uwaga) 500 metrów oddalona od osady słowackiej. Pomimo tylko tej odległości w wiosce nie ma jakiejkolwiek kooperacja ze strony Słowacką.

Nie da się ukryć, że przy stanie owej wioski węgierskiej, Bratysława jest co najmniej gospodarczą ostoją rozwoju i dobrobytu. Jakby za sprawą magii w Rajce na pytanie „Havaricie pa Slovenski” ludzie odpowiadają ze zdziwieniem: „deutsch”. Znaczy English to jeszcze bym zrozumiał ale niemiecki w państwie które ma z Niemcami dużo mnie wspólnego niż taka sobie nasza Polska jest wybór pierwszego języka obcego dla przeciętnego podróżującego co najmniej zadziwiający. Oczywiście rozumiem wpływ gospodarczy znajdującej się obok Austrii ale Deutsch w wiosce o trzy kilometry oddalonej od Bratysławy to już lekka przesada.

W pociągu regionalnym o 8:21 z Rajki do Gyóra, dojeżdżają ludzie do pracy. Gyor jest oddalony o około 80 kilometrów a płace są dużo gorsze od raz jeszcze powtórzę... trzy kilometry dalej znajdującej się od Rajki... Bratysławy. I tak dzień w dzień mieszkańcy Rajki męczą się dojazdami do Gyora, chociaż mogliby dojeżdżać do pracy do Bratysławy.

Do zaznaczenie jak również fakt, że stolica Słowacji ostatnio na własny koszt uruchomiła regularne połączenie autobusowe Bratysława - Rajka cieszące się niską frekwencją pasażerów. I

tak potwierdza się słynne powiedzenie niemieckie: „że za granice w głowie płacimy najwyższą cenę” a mieszkańcy Rajki płacą ją każdego dnia, dzień w dzień.

Z pociągu do Gyoru w poniedziałek Dyngusowy

Handlomania - przystanek przed lotniskiem

2011-04-17T09:09:00.000-07:00

Autobus 96 jadący z centrum Bratysławy aż cały się chwieje kiedy dojeżdza na przedostatni przystanek przed lotniskiem – centrum handlowe Avion. Niczym cunami z ludzich twarzy wytacza się i zmierza w stronę wejścia. Tuż za obrotowymi drzwiami, czeka kolorowy świat kapitalizmu. Trzech panów w stroju królika dokańcza właśnie swój tytoniowy nałóg zanim ponownie zmierzy rozbawiac tłumy kupujących. Na głównym placu galerii odbywa się pokaz mody, z nędznym moderatorem i zbyt intensywnie umalowanymi modelkami, która delektują się moment blasku fleszy fotografów statystów pewnie też opłaconych przez centrum handlowe. Patrząc w tłum widac poklaskujących seniór, rzucających się w oko przybyszy z pobliskiej Austrii oraz wpatrzone w modelki młode nastolatki.

Móże się myle, ale w państwach postkomunistycznych na siłę istnieje parcie dorównania do rówieśników w Europie Zachodniej, chociaż zarabiając 3-4 Euro za godzinę w Polsce czy 4-5 Euro już w niezłej pracy w Bratysławie w porównaniu do 8 Euro w Niemczech, tak naprawdę to nie powinno byc nas stac na garnitury z Zary, buty Ecco czy długopisy Mount Blanc. Patrząc na studiójących ze mną studentów właśnie z państw europy zachodniej absulutnie stwierdzam że owej róznicy nie widac. Nie widac różnicy dochody pomiędzy kolegami z Polski, czy Czech a Hispanami czy Włochami. Z drugiej strony z ekonomii wiadome jest, że nie jest tak, że możemy coś mięc bez rezygnacji z czegoś innego. Z tąd też pytanie zasadnicze na które odpowiedzi już nie mam: Z czego rezygnujemy my obywatele państw wyszechckich aby nie widac bylo roznicy do Europy Zachodniej? Kapuściński twierdzi, że z „oszczędności” i może się nie myli.

Absolutnie płaska powierzchnia, zalane pola i beznadzieja - pociąg osobowy z Nowych Zamków do Nitry.

2011-04-16T13:43:00.000-07:00

Kompletnie intensywnie pachnąca, pani konduktor o wdzięcznym komunistycznym imieniu „Jaroslava” przygląda się kresce w literze „Ł” w imieniu Michał. Ogolony pan w przedziale, o silnym odorze alkoholowym, krzyczy do telefonu komórkowego coś o trawie: "Kup trawę, kup!" Wydziera się popijając już chyba najgorsze słowackie piwo Żubr, które z polskim odpowiednikiem ani z jego jakością nic wspólnego nie ma. Obwieszony conajmniej dwukilogramowym srebrnum łańcuchem nastolatek, pokazuje jego współtorarzysce podróży o podobnej urodzie, galerie dzwonków na telefonie komórkowym.

Pani konduktorka silnymy perfumami tuszuje raczej woń alkoholową ostatniej nocy, zataczając się do następnego przedziału. Pociąg osobowy zatrzymuje się w coraz to bardziej odrażających stacjach na których wsiadaja ludzi, ktorzy nawet nie wiadomo gdzie mieszkają.

Widac że jesteśmy daleko od Bratysławy, że nie jedziemy w pociągu pośpiesznym i że prosperity gospodarcze oddala się z każdym kilomentrem. Magia wczorajszego małego miasteczka do którego wybraliśmy się spotanicznie na degustacje win, z osobami która kompletnie za winem nie przepadały, a wróciły w euforii... odeszła w zapomnienie.

Nastała beznadziejnośc, szarośc i wyczekawianie Nitry zanim ogolony Pan otworzy kolejnego Żubra, którym będzie się znów dzielic z kolegą z łąńcucham, który udającym słowackie MTV. M.

Hugo w drodze do Nowych Zamkow.

2011-04-16T13:23:00.000-07:00

W osmioosobowym przedziele, na przeciwko na wygodnych zamszowych siedzeniach, siedzi Hugo. Hugo jest rocznym białym malutkim pieskim nieznanej mi maści, który robi no już naprawdę wszystko aby przyłożyc pyska do swojej Pani. Pani okolo trzydiestoletnia Słowaczka, o dlugich ale niespecjalnych rudych włosach, zaguduje starszego pana grupo po sześcdziesiące, który usiadł przy oknie.

Starszy Pan wypytuje się, ile pies ma lat, czy podróże sprawiają mu problemy no i oczywiście podkreśla, że pies to najlepszy ale NAJLEPSZY przyjaciel człowieka. Toczący się pociąg w sobotnie południe zatrzymuje się w coraz to mniej zamieszkałych miejscowościach na peryferiach Bratysławy. Sobotnie kwietniowe popoludnie podkresla zaawansowaną wiosnę, kwitnące drzewa, zielone łąki i ludzi bez płaszczy.

Rutynowo sprawdzający bilety kolejowe Pan, wpratruje się na nazwisko na legitymacji żnizkowej. Zafascynowanie kreską na polskiej literze Ł, dochodzi do apogeum gdy konduktór zatrzymuje przechodzace kierownika pociągu poprzez zdaniem: „Myślisz, że to jest nasz student? A to jakiś zagraniczny”. Kierownik odwraca się i odpowiada: „Boże, to Polak zapytaj się.”. Konduktor wyraźnie odczuwający konstrenację wokół własnej osoby odwraca się do kierownika: „A ty myślisz, że ja bym tu pracował jak by hawirił pa angliski”. Kierownik odwraca się do mnie, mówiąc: „Ty Polak, jesteście nasz student?” Po moim kiwnięciu głową, odwraca się do konduktoeą mówiąc: „No i co jak mój angielski, ty. Ty! Chodź już Ty”.Na odchodzącego konduktora z pożałowaniem patrzy nawet Hugo. Z docierającego powoli pociągu do Nowych Zamkow.

Piekelne schody, prowadzą czasem ... do nieba

2011-04-13T14:00:00.000-07:00

Wchodząc na ostatnie rozpadające i rozchodzące się stopnie przed pomnikiem Slavin górującym nad stolicą Słowacji, marzy się o jednym… żeby już tylko umrzeć. Kolejne partie schodów przewijają pomiędzy kiepsko oświetlonymi krzakami, wywołując frustracje nawet u doświadczonych schodo-wspinaczy.
Wielkie płyty betonowe rzucone pomiędzy jedną partią schodów a drugą, oblane mżawką tylko czyhają na kolejnego naiwnego, który stara się dotrzeć na szczyt wzniesienia. I jak niczym z przypowieści Einsteina, która mówi: „jak osiągniesz już swój cel, to zapominasz o trudzie i pracy w niego włożonym”, doznając rozrastającego się widoku miasta we mgle z rozlegającym z rozcierającym z tyłu Dunajem, bierze się głęboki oddech słysząc przemawiający w spoconej i przemoczonej duszy, głos krzyczący: „No w końcu”.
Oczywiście bratysławskiego pomnika poległych żołnierzy, nie można porównywać z wzniesieniem się na Mount Everest czy choćby Tatrami, ale przecież każdy stawia sobie własne poprzeczki. Może przesadzam porównując owy pomnik do wielu sytuacji życiowych, ale każdy z nas ma przecież w sobie taki : „Slavin” który pojawia się w coraz to nieoczekiwanych momentach, niczym przypowieść papieża w Gdańsku, że każdy w sobie takie małe Westerplatte.

Warto się starać. Choćby dla widoku.

Podroze w wersji mini

2011-04-07T03:27:00.000-07:00

Po osmiu miesiacach zycia na Slowacji, powoli zielenieja znow drzewa. Niekonczaca sie slowacka zima pelna deszczu, gololedzi, wiatru i sniegu odchodzi w zapomnienie. Z wielka duma odwieszam zimowe dlugie niebieskie i czarne plaszcze w glebsze strefy szafy, marzac zeby nie wyjmowac ich conajmniej do pazdziernika.

Po dwu miesiecznym stazu w Ambasadzie podczas, ktorego udawalem ze udaje mi sie studiowac, pracowac i stazowac sie, w pokoju akademickiej panuje jeszcze po "stazowy" balagan. A to garnitur czeka na czyszczenie a to notatki z pierwszego semestru na przejrzenie albo komputer na przygotowanie go do oddania do naprawy.

Chwilowo wszystko dziala jeszcze troche w systemie raczej improwizowanym niz opanowanym. W momencie w ktorym wszystko wyglada juz na sutuacje opanowana, wyskakuje do wypelnienia PIT, organizacja przyjazdu brata czy kwestie wielkanocne.

Ale patrzac przeciez z pryzmatu makrozyciowego to naszego cale zycie jest mniej lub bardziej bazowane na improwizacji bo przeciez wyniku jakielkolwiek decyzji nie jestesmy w stanie przewidziec w 100% przed jej podjeciem.

Teraz jak juz czas w Bratyslawie powoli dobiega konca, to zieleniacy swiat na Slowacji wyglada bardziej kolorowo. Siedzac wczoraj z mapa Slowacji na kolanach, usmiechnalem sie, ze przeciez jest jeszcze tyle do odkrycia w tym malutkim kraju w tak krotkim okresie. No i pomimo napietego grafika na weekend po odwiedzam przynajmniej Trencin (40 min koleja = 1,60 Euro) i Nitre (50 min koleja = 1,40 Euro), a co jak szalec to szalec :-) Juz sie ciesze na zdjecia. Pozdrawiam M.

I o to wlasnie chodzi ze to NIE jest, Nowy York

2011-04-07T02:39:00.000-07:00

Odwiedziny osoby bliskiej zawsze motywuja do wzmorzonych dzialan. Czy to odwiedzenie znanego na calym swiecie nie odwiedzonego miejsca w miescie.

Czy odrycie nieznanych potraw czy antropologicznych roznic kulturowych pomiedzy panstwami to tylko wierzcholek gory lodowej pozytywnych aspektow odwiedzin.

I tak pijac piwo z bratem Mateuszem i nowa praktykanta naszej Ambasady w Bratyslawie na brzegu Dunaju, Bratyslawa pokazala sie chyba z najpiekszej strony. Niczym modne, nowoczesne odnowione europejskie miasto stajace na brzegu Dunaju, bylem az dumny ze tutaj mieszkam, studiuje i stazuje sie i przeciez tez pracuje. Moze nie jest to Nowy York, czy Paryz a statki z turystami z Wiednia plynacymi do Budapesztu nawet czasami sie nie zatrzmuja na moment aby poznac miasto, ale moze to wlasnie o to chodzi, ze przeciez mojego miasta nie musi kochac caly swiat, wystarczy przeciez ze ja je szanuje i na pewno bedziemy mi go brakowac.

Włoskiemu systemowi komunikacji mówimy: "Gracie"

2011-02-20T07:26:00.000-08:00

Proszę, proszę czy może Pan proszę skontaktować się z pociągiem do Bergamo, tak aby czekał, bo nasz się spóźnia – rzekłem w naprawdę kiepskim włoskim do konduktora włoskiego pociągu z Cremony do Treviso. „Si, Si no problem mister” – odpowiedział włoski konduktor poprawiając czapkę.
Si, Si to dopiero z wrażenia jak przygotowując się na przesiadkę w Treviso, wysiadając zobaczyłem że rzekomo skomunikowany pociąg właśnie odjeżdża. „Caramba. Una wielka katastrofa. Jak dorwę tego konduktora to go chyba zatłukę pizzą” – pomyślałem, uspakajając siebie, że przecież jest pociąg za 20 minut jako plan B, którym będę na styk. Caramba to dopiero było jak plan B się popsuł.

Problem leży w tym, że plan C był ale prowadził do ciągu nie komfortowych wydarzeń. Jeżeli nie dostałbym się na lot do Brna, to nie mógłbym pójść do dentysty, spotkać się ze znajomymi a koszty przejazdu w tą i tamtą miałyby radykalne konsekwencje finansowe i tak już troszkę w tym w tym miesiącu nadszarpniętego budżetu.

Emergency Plan X, zakładał zebranie czterech współpodróżnych taksówką przynajmniej na lotnisko w Bergamo bądź przynajmniej na dworzec. Aby Plan X mógłbym zrealizowany to trzeba było pierw przemówić do współpasażerów, zorientować się gdzie jesteśmy i przekonać współ-włochów do zadzwonienia po taksówkę.

16 – 20 minut później starszy pan położył zbyt dużo torbę na nasze tyle siedzenie. Powtórka z rozrywki na dworcu w Bergamo była tylko przedsmakiem na zmagania na lotnisku gdzie krzycząc (Skuza, Skuzi, Gracie, GRACIE, mówię Skuza ej się przesuń się ey! Gracie) dobiegłem do bramki na lot do Brna, pięć minut przed zamknięciem.

Jak dorwę tego konduktora to zatłukę pizzą, obiecuje!
M

Dobrzy Ludzie...

2011-02-20T07:22:00.000-08:00

Słowa wymuszone pisane pod presją uszczęśliwiania samych sens, są widoczne od razu. Brakuje w nich pasji, nadziei, gniewu i wyzwania, są niczym wielkie pudła wypełnione próżnią układając się na kartkach papieru bądź lepszych lub gorszych stronach internetowych.

Owymi pustymi słowami był również poprzedni wpis na owym blogu. Tuszujący rzeczywistość i utrzymujący czytelnika i samego siebie w przekonaniu, że tak naprawdę zajmuje mnie zmieniające środowisko w wiosnę. Kapuściński w swoim chyba szóstym rozdziale lapidarium powiedział, że im bardziej jesteśmy zajęci światem tym mniej dostrzegamy piękne zachody słońca, przechodzące chmury czy uzyskujące powoli ponownie liście … drzewa. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Ale tak naprawdę to przyroda nie jest kwintesencją przemian wewnętrznych.

Dzisiejszą kwintesencją w życiu była data ślubu stosunkowo bliskiego znajomego. Trochę nieudolnie, zamiast się cieszyć bezinteresownie po poinformowaniu mnie o konkretnej dacia, wdałem się w dyskusję. Tak naprawdę w dyskusji nie chodziło o niego osobiście czy o decyzje które podejmuje tylko o zdanie: „pobieramy się ponieważ po zakończeniu studiów, trzeba myśleć o poważnych rzeczach… nie o ślubach.” W moich oczach przynajmniej w tamtym momencie zabrzmiało to tak, jakby ślub był czymś co trzeba byłoby mieć za sobą przed ważnymi odwiedzinami tak jak mycie okien. I chociaż myślę, że nie do końca to zdanie było tak zamierzone, to zawsze łatwiej zrzucić coś na nieudolną komunikację elektroniczną niż na prawdziwe poruszenie tematem.

Ale tak naprawdę chodzi tutaj nie chodzi o znajomego jego konkretną datę czy zamiary. Tylko o to, że ja mam wrażenie że wiem jak daleko z uczuciami trzeba się znajdować aby z ust mężczyzny padły owe wypowiadane z przekonania i z wiarą. Może błądzę, bo na siłę chce przeskoczyć czas aby zrozumieć powody dla których inni wiedzą to od razu a inni tego nigdy nie doznają uczucia pewności nigdy.

W ostatnim, pod koniec już dwustronnie nie udanym związku, jedna i druga stronę na zmianę w przeciągu trzech lat rozważała opcje choćby zaręczenia. Wychodząc z założenia że nigdy do tego nie doszło i już z pewnością nie dojdzie można podkreślić, żeby były wewnętrzne obawy… które się potwierdziły. A z niewiadomych przyczyn siedząc w tym momencie w terminalu odlotów lotniska w Bratysławie czekając na samolot na drugą stronę Alp jakby sytuacja była kompletnie inna.
Niby związek mężczyzny i kobiety zawsze bazuje na podobnych przyczynach i dąży do tego samego. Dlatego paradoksem jest że serce potrafi obdarzyć uczuciem kogoś z kim związek z przyczyn np. czysto geograficznych jest prawie nie możliwy a zignorować pragmatyczne możliwości związku z kimś żyjącym u sąsiada. Właśnie w tym najbardziej mało praktycznym momencie, obrazuje się wyższy cel który wymaga uwagi.

A stety czy niestety im bardziej abstrakcyjny wydaje się owy cel tym istnieje silniejsza potrzeba oby go zrealizować. I tak kreują się rozmowy z bratem o problemach w związkach w środku nocy w akademickiej kuchni, ja na Słowacji on w El Salvadorze, kontakt z opiekunami w Stanach czy przyjacielem we wschodniej Polsce. Pomimo dużych odległości geograficznych, jakoś nigdy z nas nie pomyślał że jest to odległość nie do pokonania i że trzeba zrezygnować z owych kontaktów. Wręcz przeciwnie.

W na stronie 95 książki napisanej w Sarajewie w środku okresu kiedy toczyło się ponad trzyletnie oblężenie napisane jest następujący akapit. Dobrzy Ludzie. Świat jest malutki i pełen dobrych ludzi. Poza tym istnieje bezgranicznie dużo idiotyzmu. Różnica między jednym a drugim jest taka, że ci drudzy znajdują się z niespotykaną dokładnością i łatwością i już nigdy się nie rozchodzą. W przeciwieństwie do nich – dobrzy ludzie są porozrzucani po całym świecie. Każdy z nas muszy ich dozgonnie szukać i jest i tak za każdym razem zaskoczony jak jeden z tych dobrych przebiegnie mu przez drogę. Owe spotkanie niczym wypłynięcie ich dusz z bezgranicznego jeziora ciemności i samotności jest jakby potwierdzeniem, że nie wszystko jest przecież stracone. W momencie w którym każdy z nas tonie w owym jeziorze, ukazują się. Niestety przeważnie tylko wtedy.

Cytat ten wisiał przez długi okres na piecyku gazowym, potem od chwili wyprowadzki noszę go ze sobą w notesie. Tak naprawdę to bardzo cieszę się od serca, że oni wspólnie podjęli decyzję o ślubie. Cieszę się, że pomimo wszystkiego tego czego doznaje na Słowacji żyjąc z ludźmi preferującymi brak bądź wiele związków to jednak gdzie nigdzie za krzakami pojawiają się przebłyski: szczerych intencji, bezinteresowności i determinacji uczuciowej.

Oczywiście szkoda że nie widuje ich niestety tak często jakby chciał ale jednak bardzo się cieszę że pojawiają się one nagle niczym z jeziora ciemności. I tak widać że słowa wymuszone pisane pod presją uszczęśliwiania samych sens, są widoczne od razu. Słowa pisane od serca w pociągu we Włoszech też są widoczne . Powiedziałbym że nawet bardziej niż te pierwsze.
M.

Great Adventures Live Forever

2011-02-08T04:12:00.000-08:00

Naprzeciwko pałacu prezydenckiego, przed którym stoją historyczni wartownicy w okularach słonecznych, znajduje się kawiarnia połączona z księgarnią „Cafe Dias”. Reflektując lokalizację pałacu prezydenckiego oraz siedziby większego banku Słowackiego „Tatra Banka” ceny w kawiarni są dużo bardziej niż znośne.

Kawiarnia z nie do końca udanym sztucznym podróżniczym wystrojem serwuje do każdej wyśmienitej kawy ciasteczko i serwetkę. Na serwetce slogan: „Cafe Dias – Great Adventures Life Forever” - który po namyśle nie odkrywa przecież niczego nowego ale podkreśla ważną część życia, ponieważ nikt ta naprawdę nie powraca z samego siebie wspomnieniami – miejsca zakupów danych przedmiotów.

Oczywiście pamiętam kiedy i gdzie zakupiłem ową czarną koszulę, którą mam na sobie ale nie odnoszę się do tego z jakąś magiczną nostalgią, nie opowiadam o tym znajomym czy nie wpisze sobie tego przecież w CV… a życie w innym Państwie już tak.

Pierwsze promienie słońca rozpuściły ciężki słowacki śnieg w półtora dnia. Bulwar przy Dunaju wypełnia morze twarzy w zimowych płaszczach a ławki przestają być wyłącznie obiektami dekoracji urbanistycznej. Zima niczym czas spędzony w bunkrze życia odchodzi powoli w nieznane pozwalając opuścić bunkier przeczekania.

Szeroko otwarty czarny kalendarz Moleskine, zakupiony wspólnie z Bratem w małym niemieckim miasteczku przy Hamburgu napawa energią i euforią ponieważ symbolizuję utrwalenie w odpowiednie ramy osobistych dążeń i marzeń. Lada chwila szaro ciemny długopis zakreśli kolejne podróże do Włoch, odwiedziny półbrata czy ważne termin w których wychodzą rezultaty tych czy owych założeń.

Czas zacząć założenie do „Great Adventures Live Forever” na początku każdego działania musi być marzenie, bez marzeń jeszcze nigdy nikt nie zrobił czegoś wielkiego…

M

Polska – na poważnie.

2011-01-30T11:59:00.000-08:00

Żyjąc zagranicą, z biegiem czasu dochodzi do idealizacji własnego narodu. Im dłużej upływa od momentu wyprowadzki, tym bardziej zabarwiają się odczucia, że Polska to dynamicznie rozwijający się gracz w Europie Środkowo Wschodniej z dynamiczną gospodarką, pięknymi krajobrazami spływów kajakowych i smaczne jedzenie.

Z momentem przyjazdu do Polski idealizacji ta spotyka się z rzeczywistością szarego stycznia, podczas której podpity pan po pięćdziesiątce podbiera Panu z kiosku frezje za nie płacąc w Krakowie, albo inny krótko ogolony pan grubo przed pięćdziesiątką kopie w drzwi samochodu znajomego. Wystarczy moment i czas pryska. Dostrzega się wtedy nieodśnieżone chodniki, śnieg w tunelu podziemnym gdzie go być nie powinno czy chamstwo pseudo-kibiców.

Z drugiej strony zgodzę się z opisanym w Lapidarium przez Kapuścińskiego poglądzie, że w Państwach wschodu życie publiczne jest szorstkie, krótkie i nieprzyjemne a na zachodzie życie rodzinne jest na poziomie powierzchownego ale miłego życia publicznego. Pogląd te, podkreśla szczera Polska gościnność, spotkania z przyjaciółmi czy prawdziwe emaile z kolegami czy koleżankami z pracy po miesiącach nie obecności. Życie osobiste rozwija się zupełnie na innych poziomach jakby po drugiej strony wejścia z serialu Star Gate.

Będąc w Niemczech rozkoszuje się aż w miłym podejściu kierowcy autobusu do pasażerów, czy pani pracującej w piekarni do klientów. Prawda jest niestety taka, że definicja miłości, przyjaźni i szczęścia w obu tych krajach jest zupełnie odmienna i praktycznie znaczy kompletnie co innego. I co tu zrobić, mieszkać w Państwie z panem kopiącym w drzwi samochodu z prawdziwymi przyjaciółmi, miłością i perspektywami czy żyć w kompletnie bezpiecznym państwie, z wyższymi zarobkami i próżnością międzyludzką.

Podróżując w pociągu EuroCity relacji nostalgiczny Kraków > spokojna i stabilna Bratysława

Żenada na maksa… podróże z przesiadką PKP

2011-01-30T11:49:00.000-08:00

„Tak, tak ależ oczywiście, że pociąg EuroCity do Wiednia w Katowicach będzie czekał na pociąg Interregio z Katowic do Krakowa. Ma pan czasu jak lodu! ” – jęknęła Pani w kasie dworca PKP w Krakowie Głównym. Oczywiste było zatem wielkie zdziwienie przejeżdżający EuroCity do Wiednia obok stojącego na światłach kolejowych mojego pociągu Interregio krótko przed Katowicami. Wybiegając z Interregio, tak zwanym świńskim truchtem dotarłem do Eurocity na trzy sekundy przed zamknięciem drzwi. To że zdążyłem na ostatni pociąg do Bratysławy tego dnia zawdzięczam tylko opatrzności bożej, która skierowała Interregio na ten sam peron co Eurocity do Wiednia.

Konduktor pociągu do Wiednia odburknął podczas wsiadania: „Ile my mamy czekać co?” Jak to ja bym układał rozkład jazdy, był maszynistą i remontował tory. „Cóż jakby pan nie zdążył na ten pociąg to zawsze mógłbym jechać następnym” – kontynuował konduktor. Do dodanie pozostaje, że następny pociąg do Bratysławy odjeżdża o 1:15 rano czyli za około 11 godzin. Tak tak czekają… czasu jak lodu... tak tak. Żenada

Z pociągu Eurocity Katowice – Wiedeń.

spocony. zestresowany. sfrustrowany

Duch rodziny zastępczej we Fliasaku i Barze Grubych Ludzi

2011-01-28T00:16:00.000-08:00

Naprzeciwko hotelu Jubilat w Krakowie znajduje się Bar Mleczny Flisak. Kawa 0,92 złotych, herbata 0,73 złotych no chyba, że herbatka z cytrynką to wtedy 1,23 PLN. Wewnątrz Flisaka, wielka szara hala z zagrzybionym sufitem. Jedna pana w białym fartuchu z pomarańczowym kołnierzu, krzycząca: „Mielone proszę, MIELONE (!)” Wszystko poza cena, niczym z horroru sanepidu. Pan z odpowiednim odorem rozpycha się na moim stoliku chociaż siedem stolików jest wolnych. „Taki inteligencik z ciebie, co? Magazynik Polityka czytamy?” Cóż tłumaczenie całej sytuacji, że magazyn Polityka dostaje za darmo z instytutu Polskiego w Bratysławie, gdzie mieszkam, studiuje i pracuje i że normalnie to bym go nie kupił na Słowacji za pięć Euro bo mnie na to nie stać, prowadziłoby do kolejnych abstrakcyjnych komentarzy ze strony „cesarza tanich win”, więc przytaknąłem uśmiechając się sztucznie. Do pana z odorem, dołączył po sekundzie dalszy pan z równie żrącym ale innym odorem i rozpoczęła się intensywna wymiana poglądów, podczas której oddałbym wszystko żeby przez te pół godziny nie rozumieć polskiego.

Bar Flisak, jest oddalony w prostej linii od góralskiej chaty o nazwie „Grubi Ludzie”. Czekając na odsuwający się w czasie przyjazd Izy wspólnie z delegacją z Włoch i nawet nie dopuszczając w sobie myśli pozostanie we Flisaku na kawę czy herbatkę z cytrynką, przeniosłem się do chaty „Grubych Ludzi”.

Siedząc plecami do Wawelu, w linie prostej przede mną o godzinie 11:36 siedzi trzech panów: po lewej, pan w beżowym płaszczu bez włosów lub z bardzo małą ilością włosów po pijający już trzecie piwo, pan w czerwonej kurtce popijający już drugie i pan w zielonej kurtce wpatrujący się na wrzeszczący telewizor na którym leci „rodzina zastępcza”. Ludzie jest czwartek środek tygodnia przed południem co wy wszyscy robicie w chacie grubych ludzi. Oczywiście jest szansa że owi ludzie też mają ferie semestralne, wzieli wolne z pracy i przyjechali specjalnie ze Słowacji żeby kogoś zobaczyć ale szansa na to jest stosunkowo… niewielka.

I tak mam wrażenie że bar grubych ludzi to tylko modyfikacja bar Flisak. Masakra…

Babinka w kapciach przed Euronight

2011-01-26T22:34:00.000-08:00

Podczas pakowania się na wyjazd do Krakowa i szukania wiecznie gubiącego się klucza do akademika, przyszedł czas na moment nostalgii w stosunku do Bratysławy.

Wyobrażałem sobie moment w którym spakuje się raz na zawsze i wyjadę raczej w stronę północnego sąsiada do ojczyzny. Serca posmutniało wiedząc, że trzeba będzie zostawić na dobre „adventure cafe”, ulicę obchodną, Polski Instytut i przede wzgórze zamkowe.

Nie czarujmy się Bratysława to nie jest Lizbona, Nowy York czy Wenecja ale jednak ma swój urok jeżeli jest się tam jako mieszkaniec. Urok ten zapewne pryska po dotarcie na stołeczny dworzec.

Nie działający system rezerwacji, obsesja mężczyzny w moim wieku, który już od co najmniej pięciu miesięcy stara się niby zebrać środki na ten sam bilet kolejowy, pana który z silnym odorem alkoholu sprzedaje bezpłatne gazety i starszą Panią która zawsze śpi w róg budynku przy kasach.

Najbardziej tragiczną z tych postaci, jest postać tej starszej pani, która w kapciach przepędzana jest od lat z jednej części dworca na drugą z jednej strony to aż chcę się zedrzeć z siebie ostatnią koszulę aby oddać owej babince ale z drugiej strony to każda forma pomocy finansowej przedłuża niepotrzebnie status-quo powrotu do normalności.

Paradoksalnie dworzec w Bratysławie jest jakby z innego gorszego świata. Ze świata który minął już oficjalnie w roku 1989 i którego nikt tutaj nie żałuje. Paradoksem jest również to, że 5 metrów od „noclegowni” starszej pani, zatrzymuje się stosunkowo jak na polskie warunki luksusowy pociąg który zawiezie mnie do Krakowa.

I tak nostalgia w stosunku do Bratysławy, zmieniła się w euforię podkreślającą chęć wyjazdu. To jest dopiero wiadomość dla włodarzy miast, jaką symbolikę i znaczenie w turystyce może odegrać dworzec kolejowy.

Z pociągu EuroNight Bratysława > Kraków Główny

Michał

Dzieli nas pralnia

2011-01-20T15:16:00.000-08:00

W pralni akademickiej na parterze obrzydliwego szarego budynku pełnego niczego, znajduje się chwiejący się zlew z wiecznie cieknącym kranem, słoik robiący za klosz od lampy oraz na już naprawdę tandetne linoleum w kolorze brudno - białym z dodatkiem brązowych zacieków, centrum pralkowe.

Całe pomieszczenie nie jest ogrzewane, ale za to na imitacji biurka stoi osiem napełnionych butelek mineralnej marki „miticka” oraz dwie puste marki „saguaro”. Biurko tak jak napełnione kranówką 1,5 litrowe butelki z wodą stoja tutaj z niewiadomych przyczyn ale od początku bywania w owym pomieszczeniu. Jeszcze we wrześniu zlew się tak nie chwiał i na półwygodnym krześle nie było białego pokrycia ale rewolucji brak.

Rewolucji brak jest raczej na całej Słowacji. Zmęczeni raczej nie komunikujący się ze sobą ludzie w autobusie 68 o 8:17 rano w stronę Trnawskie Myto, wracają tak samo zmęczeni autobusem o 17:24, czy 17:44. Władze miasta niby jakby są bo ktoś niby nawet nieźle odśnieża miejskie ulice ale na co dzień nie ma nawet tablic informacyjnych informujących i mniejszych lub większych projektach inwestycyjnych. Może idealizuje Gdańsk, ale nie sposób nie przejść miastem przez 60 min i nie zauważyć remontu tego czy tamtego, przebudowy torowiska, wymiany trakcji czy budowie drogi.

Po pięciu miesiącach pobytu na Słowacji nauczyłem się bezstresowości, braku parcia politycznego czy dyskusji w autobusach czy nawet chamstwa tych mniej zadbanych dzielnicach. Niby finansowo Słowacja stoi bardzo blisko Polski, niby mamy podobną mentalności, niby powinniśmy być bardziej zbliżeni z tożsamością narodową ale jednak nie jesteśmy. Coś wewnętrznego jest inne, coś nas różni. Chociaż ta pralnia znajdująca się 30 minut od recepcji akademika… i raczej nie jest tak że pięc osób pracujących w owej recepcji nie widzą że zlew w którym myją ręce się chwieje.

Niby widzą ale udają jakby nie widzieli. Czyli podział między Państwami zaczyna się na pralni w słowackim akademicku.No że chyba tylko ja ją widzę i używam w całym budunku.. co by dużo tłumaczyło :-)

Do zobaczenia

Stanisław nie trawi małych niemieckich miasteczek

2010-12-29T05:00:00.000-08:00

Przemijające zaśnieżone dachy północnoniemieckich wsi i miasteczek, najwyraźniej wyprowadzają laptopa z równowagi. Za każdym razem kiedy pociąg zbliża się do miejscowości która ma powyżej trzech mieszkańców. Laptop się zawiesza, przegrzewa, zagrzewa, robi dziwne odgłosy i się restartuje. Nie ma to jak zrobić sobie plan, że popracuje się w pociągu nad dziwnymi przedmiotami akademickimi, których najwyraźniej sam laptop nie trawi.

Zresztą nie ma się co dziwić laptopowi, którzy przepracował istny Armagedon w listopadzie i grudniu, że bierze on sobie trochę więcej wolnego niż powinien. „Stanisław” jako laptop jest bardzo wybiórczy. Sam w sobie gustuje w prądzie polskim i niemieckim a słowacki prąd tak go irytuje że popsuł już dwie ładowarki. Aż dziwne że Stanisław nie przepada za tatrzańskim prądem w Państwie tak miłych ludzi jak i zapewne laptopów jak Słowacja.

Przemijające zaśnieżone dachy północnoniemieckich wsi i miasteczek na trasie pociągu regionalnego Hannover – Hamburg jest do jakieś stopnia podrożą w przeszłość. Całkiem nie dawno jako prawnik pierw gazetki a potem gazety śmigaliśmy z większą lub mniejszą częścią redakcji na narady związku młodych dziennikarzy prawie co weekend do Hannoveru.

Planowaliśmy, snuliśmy marzenia i rozpoczynaliśmy projekty. Trzy lata po opuszczeniu Niemiec na okres bezterminowy sam do przyjaciela co mieszka przy Lueneburgu obok Hamburga jest co najmniej odczuciem wymagającym. Bardzo rzadko każdego z nas stać na podróże w przeszłość a ma to przeważnie wszystkie inne podłoża niż … finansowe.

Na dworcu w Hannoverze, między peronem siódmym a ósmym znajduje się księgarnia. Po lewej stronie jest stojak na kartki pocztowe. Czwarta karta od góry ukazuje zieloną trawę z kamieniami. Na niej widnieje napis: „Znajdziesz wiele dróg wżyciu, tylko iść musisz sam” . Szkoda tylko ze czasami jest nasze laptopy sami nie możemy się zrestartować i włączyć skanowanie dysku by szukać błędów. Bo wtedy może poszlibyśmy tą czy inną ścieżką i nie musieli chodzić niektórymi ścieżkami w kółko.

Przemijające zaśnieżone dachy północnoniemieckich wsi i miasteczek, najwyraźniej wyprowadzają nie tylko laptopa Stanisława z równowagi. Zaraz Hamburg. Czas się zrestartować.
M.

GPS lepszy niz Autostrada Assistance?

2010-12-20T16:26:00.000-08:00

Krótko po północy pomiędzy poniedziałkiem a wtorkiem, po konsumpcji medialnej filmu produkcji Hollywood gdzie dzielny samotny żołnierz uwalnia grupę zakładników w gdzieś pomiędzy Filipinami a Indiami naszły pytania czy nie powinienem zamienić się miejscami z bratem Danielem, który poszedł do Marynarki Wojennej. Bo oczywiście uogólniając, każdy mężczyzna chciałby być w niektórych sytuacjach uratować całą sytuację.

Podczas planowania średniej czy daleko idącej przyszłości, gdzie do wygrzebania jest „ta” właściwa opcja czy „to” istotne miejsce docelowe, zagubiłem się na chwilę w próżnym amerykańskim filmie. Tak naprawdę to w samym aspekcie planowania oczywiście bardziej chodzi o zarysowanie kierunków opcji oraz niedoprecyzowanych miejsc i działań, ponieważ wszystko jest jeszcze nie pewne.

Wszystkie powyższe działania są i zawsze były bardzo męczące. Tak samo jak przed maturą w momencie kończenia czy pewnego kończenia studiów w niedalekim czasie, wisi nad nami presja podjęcia tego JEDNEGO dobrego wyboru który, sprawi że nasze życie rozwinie się w stronę kierunku który obierzemy.

Różnica między mną a Danielem jest taka, że moja droga jest niczym autostrada czy raczej częściej autostrada w budowie z różnymi rozjazdami i skrzyżowaniami. Przy każdym zbliżającym się zjeździe trzeba podjąć decyzję zero / jedynkową i wybrać opcję dostateczną.

Z biegiem lat po nie zjechaniu na zjazd „kariera sportowa w siatkówce”, „nie pozostanie w USA na stypendium uczelnianym”, „zaprzestanie działań dziennikarskich po wyjeździe z Niemiec” pytanie pozostaje, czy nie zjeżdżając z autostrady dotrzemy do tego wymarzonego wielkiego celu oraz czy owy cel wo gule istnieje?

Daniel zdecydował się na zjazd w „kariera oficera Marynarki Wojennej” od momentu którego jedzie za nim wóz będący jednocześnie pomocą drogową oraz „tym złym” przeciwnikiem Bonda. Który w razie chęci Daniela na zwolnienie tempa czy powrót na autostradę życia, staranuje go bez wahania.

W ostatnim okresie pobytu na Słowacji podczas wyboru miejsca na sylwester, uzmysłowiłem sobie z pomocą jednego zdania od bliskiej mi osoby, że tak naprawdę nie ważne jest gdzie jesteśmy tylko ważne jest z kim. Może nie jest to jeszcze konkluzja zmieniająca świat i nikt o mnie nie nakręci filmu bohatersko wojennego ale czasami taki assistance w formie przyjaciół który są odpowiednikiem GPS na autostradzie życia, jest w danym momencie punktem kulminacyjnym i zmienia osobisty świat.

Chociaż na moment czujemy wtedy wsparcie świata zewnętrznego na który tak narzekamy że go jest za mało w naszym społeczeństwie.

W aspekcie teoretycznym to GPS w formie przyjaciół jest lepszy, niż nie pozwalający zboczyć z kursu assitance niszczyciel Daniela w Marynarce Wojennej. W przyszłości zobaczymy o kim nakręcą film…

Jedna linia graniczna przez Tatry a taka różnica...

2010-12-11T17:31:00.000-08:00

Studiując jeszcze na Politechnice Gdańskiej pamiętam przedmiot o magicznej nazwie „Antropologia Społeczna Europa” prowadzony przez bardzo bardzo wykształconą panią profesor. Na pierwszym wykładzie o rozwoju „człokokształtyryzacji człowieka” rozumiałem co czwarte słowo. Znaczy słowa pomiędzy co czwartym słowem też były rozumiane, ale złożenie słów: „następuje paradoksalne zbliżenie istnienia zwarcia rozwoju ludzkości” było nie lada wyzwaniem logicznym.

Z wewnętrznym przekonaniem że spędzenie ośmiu lat zagranicą i powrócenie na studia do Polski nie było zbyt inteligentnym pomysłem, w głębokiej depresji inteligencji powędrowałem do domu będąc w szoku po wykładowym. Podczas drugiego wykładu, nie wytrzymałem i burknąłem coś jak „ale o co chodzi” pod nosem. Z migiem odwróciły się trzy głowy innych studentów z błagalnym spojrzeniem i szeptem: „spoko, ja też nic nie kumam… ale u niej trzeba po prostu być na wykładzie i tyle.” Cóż…

Każdy kto studiował, czy studiuje wie, że w każdym semestrze jest przedmiot który przypomina każdemu z nas o naszym niskim poziomie inteligencji bądź o jej kompletnym braku. W pierwszym i miejmy nadzieję nie ostatnim semestrze zimowym studiów inżyniersko – magisterskich takim przedmiotem jest „Financial Managment” nie dość że istnie ekonometryczna tematyka przedmiotu z do niczego nie potrzebnymi bezgranicznymi wzorami to jeszcze wykładany jest przez profesora słowackiej akademii nauk, który oryginalnie pochodzi w Etiopii.

Oczywiście wyzwaniem nie jest pochodzie profesora, któremu naprawdę z ręką na sercu niczego zarzucić nie można. Wyzwaniem jest nie zareagowanie na jego pierwsze, drugie czy dziesiąte prezentacje power point podczas których na Sali wykładowej panowało trans granicznie zagubienie. Jeszcze większe pan Europejskie czy zważywszy na to że studiuje z nami również Amerykanin, pan kontynentalne zagubienie musiał doznać sam profesor korygując wyniki poniedziałkowego egzaminu. Nie dość że pytania są natury ekonomiczno finansowej z najwyższej półki, to jeszcze język pisemny profesora albo różni się tak bardzo od urzędowego angielskiego albo testy były po słowacku. Cóż…

Zdruzgoceni współ studenci Słowaccy, niczym w partyzantce nie dyskutując sytuacji zreoganizawali rzeczywistość i rozgrzali do bólu wspólny adres email, wysyłając rozwiązania kolejnych zadań z ekonomii, projektów do oddania. Dyskutując niektóre wzory i podejścia do równań. Do 15.12. Cezar Etiopii nakazał zwrócić projekt od którego skrolowania mój były dyrektor finansowy, którego darze w tym aspekcie co najmniej respektem… padłby na zawał. I tak po trzech dniach dyskusji, kolega który pochodzi z takiego słowackiego Zakopanego i wygląda jak mix narciarza i bacy, wysłałem wzory w Excelu. Opracowane, opisane co i jak jest do wstawienia i gdzie może być błąd.

Cóż respekt koledzy, przyjaciele Słowacy. Takiej pomocy szukać na polskim uniwersytecie jest na próżno. Jeden linia graniczna przez Tatry a taka zmiana … i to na pozytywnie. Z moimi Słowakami u boku to nawet „następuje paradoksalne zbliżenie istnienia zwarcia rozwoju ludzkości” jest nie straszne. Respekt

Hradomania

2010-12-08T02:42:00.000-08:00

Na szczycie największego wzniesienia w Bratysławie wieje zawsze niemal świeża morska Bryza. Obok budynku słowackiego parlamentu, gdzie pomiędzy reprezentatywnym niedawno odrestaurowanym na biało zamkiem znajduje się platforma z widokiem na szeroki, wartko płynący Dunaj i małe ale bardzo zadbane stare miasto.

Obojętnie skąd, czym czy na jak długo przyjeżdża się do stolicy Słowacji nie sposób nie zobaczyć budynku słowackiego parlamentu i przylegającego do niego zamku. Powracając z podróży do Polski pociągiem na Słowacje, pytając słowackich współtowarzyszy podróży kiedy czas się ubierając wszyscy wspólnie jednocześnie powiedzieli: „widicie hrad?”.

Dwa miesiące powracając pociągiem z Wiednia czyli z zupełnie innej strony geograficznej powtarzając pytanie, reaktywowała się odpowiedź „hrad”. Hrad ten widoczny jest od strony stacji kolejowej, rzeki, wychodząc z centrum handlowego, przesiadając się z jednego autobusu na drugi.

Sam zamek, jest najbardziej odzwierciedlającym rzeczywistość słowackim symbolem narodowym. Po upadku komunizmu sam zamek jak i całe państwo podupadło. Powybijane okna, odpadające tynki i nieszczelny dach widoczne są dzisiaj na starszych kartkach pocztowych do nabycia w kiczowatych sklepach w centrum miasta. Po podzieleniu z Czechami, zamek ten uzyskał status symbolu narodowego, których Słowacja przecież wielu nie miała co przełożyło się na początkowe remonty naprawcze. Po wejście kraju do Unii Europejskiej z pomocą funduszy spójności zamek objętą kompleksowym systemem renowacji. Renowacja ta nie obeszła się bez kontrowersji ponieważ osoba przydzielająca owe fundusze, była rodzinnie związana z właścicielem głównych prac remontowych, który też był sąsiadem głównego dostawcy tynku. Korelacja ta nigdy nie została potwierdzona jak źródło korupcji ale smaczek słowackiej rzeczywistości oraz podejście narodu do funduszy UE pozostaje.

Siedząc na ceglanym murku na przepaścią w stronę Dunaju, czuć silną świeża zimową bryzę. Rozmawiając z koleżanką z pracy z Niemiec doliczyliśmy się minięcia ponad czterech miesięcy z naszego pobytu w mieście Hrado-manii. Nawet nie poczuliśmy kiedy minął ten czas, jakoś wewnętrznie odczuwamy że jest początek października nie środek grudnia. To zapewne też wpływ tego zamku…

Wiedeń jest pełen. Pełen. PEŁEN! Niczego.

2010-11-28T08:08:00.000-08:00

Od centralnego placu w Wiedniu na planu Stefana odchodzi ulica o nazwie Kaertelstrasse*. Nad ową ulicą zwisają widocznie drogie bezgustne niebieskie lampki, sprzedając mało efektywnie obraz świąt i potrzebnych do nich prezentów. Miliony twarzy stłuczonych w wąskich uliczkach, w taczają się do nędznych sklepów sprzedających prawdziwie austriackie pamiątki, Made in China.

Duże szklane witryny sklepowe znanych marek odzieżowych, krzycząc o wielkich obniżkach TERAZ. ZARAZ. NATYCHMIAST oferują długie wełniane płaszcze za 1199 Euro oraz mało gustowne jedwabne chusty za 630 Euro.

58 minut oraz 5,5 Euro dzielących Bratysławę od Wiednia są niczym skok cywilizacji nie to w lepszą czy gorszą stronę. Porównując Bratysławę do człowieka, trzeba byłoby powiedzieć że Bratysława jest jak kobieta w drugiej części lat dwudziestu z niższej części klasy średniej, która od niedawno dostała lepszą pracę i używa życia nie tracąc dynamizmu. Wiedeń jest niczym 80 letni zamożny menadzer łajna (rolnik), który będąc w wyższej części klasy średniej stara się wyglądać na 30 latka.

Niby wszystko w Wiedniu jest gustowne, ładnie wykończone i czyste. Ale jakoś przechadzając się pośród wysokich budynków o przepięknych ale pustych balkonach człowiek czuje się jak w restrykcyjnym muzeum. Będąc dzieckiem wybraliśmy się pewnego dnia do Muzeum Morskiego nad rzeką Motławą w Gdańsku gdzie wielkie eksponaty statków zamiast być centrum zainteresowania dzieci były ogradzane bezgustnymi linkami i sznurkami a la PRL. Może nie ma w Wiedniu sznurków i linek przed każdym budynkiem ale wrażenie jakby to samo. Niestety nie pomagają już nawet sztucznie uśmiechnięci dorożkarze, i przesadna organizacja wszystkiego włącznie z informacją na budkach drewnianych że „uwaga wchodzisz w strefę wydzieloną dla jarmarku świątecznego” uhhhh „uważaj bo jeszcze będziesz szczęśliwy” Sorry Wiedniu, pomimo udanego zakupy kartki pocztowej made in China, była klapa.

Do zobaczeniew ponownym wpisie

Michał

Niewyspana kawa pędząca 130 km na godzinę w środku nocy po autostradzie na lotnisko

2010-11-17T08:36:00.001-08:00

Na rogu ulicy Via de Marcello, w niedużym włoskim miasteczku o nazwie Cremona znajduje się szary kwadratowy piętrowy dom zewnętrznie mieszający style późnego Gierka oraz architektury klocków lego. W kuchni, mieszkania na parterze do którego prowadzą wielkie ciemno drewniane drzwi z wymagającym zamkiem wejściowym, znajduje się stalowa ramki z Ikei o wymiarach 30cm x 40 cm wraz z osobiście zrobionym zdjęciem z portugalskiej wyspy Madera.

Na przekazanym solenizantce zdjęciu z Madery znajduję się tylna cześć Cabo de Sao Lorenco, czyli najbardziej turystycznego miejsca owej wyspy, gdzie czerwono- bordowe skarpy łączą się z silnym bratem Atlantykiem. Tak jak dojazd do Cabo de Sao Lorenco jest zbyt łatwy, i komercyjny, tak do tyłu owego urwiska dostać się już nie łatwo. Chaszcze, abstrakcyjny parking samochodowy i ścieżka na przepaścią nie są też wyznacznikami łatwości i dostępności. Przekazane zdjęcie to sygnalizuje dążenie do celu, który warty jest włożonej pracy. Przekazane solenizantce mieszkającej na ulicy Via de Marcello, symbolizuje podkreślenie akceptacji jej dążenia do dotarcie do miejsc „innych niż wszystkich” metodą „inną niż najłatwiejsza” oraz respekt do zrezygnowania z pracy w jednym z miast górnego śląska, wyprowadzenia się na ulicę Via de Marcello i uśmiechania się podczas każdorazowego spożywania wyśmienitej kawy czy orgazmicznej pizzy Margarity.

Wyjeżdżając z Cremony na autostradę w stronę Brescia (i później Milano) o dużo za wczesnej godzinie 5:48, popijając wyśmienitą włoską kawę z mlekiem przyszedł okres na anarchię liryczną oraz rozmyślanie o sensie życia, który zawsze przychodzi w najmniej sensownych i przewidywalnych momentach przebiegu dnia. W życiu nie chodzi o to kto co ma, a jak już ma to za „ile” to ma – co twierdzi przynajmniej mój współlokator z państwa bezgranicznego kapitalizmu tylko bardziej o to: kogo się ma, z kim się co ma oraz jak się dzieli to co się ma. Studiując ekonomię i handel, w których na co trzecim wykładzie słyszy się słowo: „profit”, „zarobek”, „zmniejszenie kosztów” twierdzenie „kogo się ma” jest już twierdzeniem co najmniej pionierskim.

Jadąc czarnym Mercedesem klasy A, co sam nie stąd nie z owąd podkręca głośność różnych stacji radiowych w dziwnych momentach podczas jazdy po autostradzie w stronę taniego lotniska Ryanair w Milanie, będąc kierowcom dwóch pół uśpionych współpowdróżników, odczuwam radość z przypomnienia powyższego faktu przez weekend we Włoszech. Wydrukowane zdjęcie z malutkiego kurortu Porte de Fino we Włoszech, będzie miało to samo znaczenie co zdjęcie tyłu Cabo de Sao Lorenco… i tak życie zatoczy koło o 6:17 rano gdzieś między domem na ulicy Via de Marcello a Milanem.

Polsko Słowackie załamanie fizyczne.

2010-11-05T10:12:00.001-07:00

Zsuwając się z ławki w stronę asfaltowego podłoża na przystanku autobusowym linie 88 & 68 Pan w starszym wieku, pociągnął za kurtkę. Zrzucając zakupy z pobliskiego Tesco, wspólnym trudem sił starszy Pan uniknął silnego zderzenia z ziemią. Wszystko dalsze było już istnym testem lingwistycznym, wyładowana komórka oraz absencja innych podróżnych wymogły rychły „rewiew” poznanego do tej pory języka Słowackiego. Starszy Pan, nie do końca mógł ustać na nogach ale twierdził, że mieszka blisko. Odsiedzieliśmy moment na ławce przystankowej. On czekając na siłę w nogach, Ja czekając na cud zjawienia się Google translatera w fizycznej osobie. Niestety cuda raczej nie przychodzą na zamówienie o określonej porze.

Jak na złość, wszystkie potrzebne słowa jak: „Gdzie pan mieszka? Mogę zobaczyć dowód z adresem? Ma pan numer telefonu do domu? Różnią się między naszymi braterskimi językami. Mieszkać po słowacku znaczy… spóźniać się. Dowód osobisty nie ma nic wspólnego ze słowackim pojęciem dowodu o nazwie „obczajski”, a numer telefonu musi się nazywać… ciślo. Około 50 minut później, po odnalezieniu obczajskiego, dotarliśmy wspólnie na czwarte piętro ulicy Halowej 42. Stojąc pod drzwiami własnego domu, słowacki Pan w starszym wieku. Wyjął monetę dwu centową, i pomimo wszelkiego zaparcia, wmusił ją w kieszeń kurtki dziękując za odprowadzenie. Rodzina z wyraźnym przerażenio-zaskoczeniem otworzyła drzwi, uśmiechając się sztucznie zagubiła się, szybko je zamykając.

Chyba nigdy nie odczuwałem takiej satysfakcji z „zarobku” dwóch centów po około godzinie pracy. Pozostaną one w portmonetce w permanentnie widocznym subiektywnie miejscu. Melduje zdanie hardcorowego testu z podstawowego języka słowackiego, może jeszcze nie na 5+, ale na 4-. W tym wypadku 4- wystarczyło aby zrobić dobry uczynek, a to już wiele znaczy.

Owa sytuacja wymagała takiego napięcia, że chyba zaraz zjem słownik.
Ahoj z przystanku linii 88
M.

Budapeszt – uśmiech Chopina nad czteroma mostami

2010-10-22T13:48:00.000-07:00

Nad czterema mostami linowymi nad wartko płynącym Dunajem góruje pałac królewski w kolorze cappuccino. Przed samą bramą wejściową do owego pałacu, uśmiecha się pan w średnim wieku dogrywając odwiedzającym na skrzypcach. Każdy darczyńca, odpowiadający owemu skrzypkowi na pytanie z którego kraju pochodzi otrzymuje w zamian melodię związaną z krajem pochodzenia graną na skrzypcach. I tak na tarasie pałacu prezydenta Węgier otoczonego wartko płynącym Dunajem unosi się brzmienie Fryderyka Chopina. W międzyczasie w mieście zapalane są właśnie latarnie ulicznie, zalewając stolicę Węgier morzem światła.
Gdzieś pomiędzy skrzypkiem z Chopenem a widokiem z tarasu stoi uśmiechnięta Swenja*. Swenja która mówi mieszka i urodziła się na Słowacji w domu z rodzicami komunikuje się w języku węgierskiem. Pomimo bliskości geograficznej obydwu narodów w Budapeszcie tak naprawdę dłużej niż jeden dzień, jest dzisiaj po raz pierwszy. Swenja pomimo faktu bycia Słowaczką, czuje swoją językową odrębność kulturową. W rodzimym Budapeszcie podczas używania języka węgierska posiada stety bądź niestety naleciałość językową, która wskazuje rodzimym Węgrom jej państwo pochodzenia. Zrozumienia kompleksowości owych stosunków bilateralnych tych obydwu narodów oraz uśmiech Swenji, która siedząc w wieczornym tramwaju jadącym do centrum miasta, poczuła chyba po raz pierwszy przynależność również do narodu węgierskiego pokazuje narodową ignorancję.

Narodowo krzyczymy przez megafon do Europy, że Białoruś niszczy prawa naszej mniejszości i oczekujemy wsparcia i zrozumienia ze strony wszystkich narodów, ale uśmiech i los owych osób jak Sylwia jest nam w Polsce obojętnie nieznany. my. My. MY!

MY i nasze mniejszości mają zajmować Europę, a o przyczynach losie Swenji nie dowiedzielibyśmy się z żadnej lekcji historii czy wiedzy o społeczeństwie.

I tak z pałacem w kolorze cappuccino w tle, roznosi się uśmiech i Swenji i własny. Trzy dni w stolicy Węgier pozwoliły nadrobić lata niewiedzy i braku tolerancji. Z takiego wyniku wyjazdu do Budapesztu chyba nawet Fryderyk Chopin by się ucieszył. I niech mi tutaj ktoś powie, że podróże nie kształcą.

Za wieloma górami, nad czterami mostami
pozdrawia i mówi do zobaczenia

* imie zmienione

Europa daje radę. I to jeszcze jak.

2010-10-11T15:13:00.000-07:00

Na każdym piętrze słowackiego akademika na ulicy Starohajskiej, znajduje się kuchnia. W kuchni na czwartym piętrze po lewej stronie budynku, sześć osób z trzech narodowości uprawia istną Eurowizje. Trzy laptopy będące własnością trzech młodych mężczyzn, odgrywa po kolei piosenki będące reprezentatywnymi dla danego państwa. Niemcy jako jedna z owych narodowości prezentują Ramsteina, Die fantastischen Vier czy Petera Foxa, Polska reprezentowana jest przez Perfekt, Myslovitz czy rapowa wersja Jamal’a. Słowacy puszczają stare Czechosłowackie hity, muzykę alternatywną oraz Hip Hop. Po każdej „piosenko publikacji” nie wiele osób licząca publika ocenia kulturalną oraz udziela „wpada czy nie wpada w ucho” punktacje i przechodzi do dalszego Państwa. Polski piosenkarz rapowy Jamal z utworami „Policeman” oraz „Rewolucje” uzyskuje wysoką punktacje wśród Słowaków, polska muzyka typu Regge-Rap się podoba.
Z biegiem czasu już grubo po północy, rozgrzewają się rozmowy o polskich filmach kinowych, oglądane są zwiastuny komedii romantycznych i seriali kryminalnych. A dlaczego polskie filmy są takie a nie takie, a dlaczego Polska miała tylko jeden „sezon” Brzyduli nie jak Niemcy trzy. Dyskusje, ponad dyskusjami rozgrzewają się tak, że uciszyć musi je Dozorca akademika. Młodzi Europejczycy ze Słowacji, Polski i Niemiec nawet na chwilę nie opuścili tonu, nie wyczerpując tematu rozmowy. Chcemy zrozumieć, poznać i przekonać jednocześnie.
Bez granicznie zainteresowanie w środku nocy panuje w kuchni na czwartym piętrze akademika na Starohajskiej. Jak Europa się wymienia informacjami to nawet słowacki dozorca jej nie powstrzyma. Choćby w środku nocy!
Reprezentujący nasze marzenia, obawy i mentalność (mam nadzieje, że dobrze)
M.

Dymią uszy, uchylmy okno

2010-10-08T14:19:00.000-07:00

Pierwsze cztery tygodnie na Słowacji prowadzą subiektywnie do bardzo dynamicznego rozwoju narządów słuchu i wzroku. Supermarket, uczelnia i wszelakie służby publiczne wymagają większej cierpliwości i analizy niż w kraju rodzimym. Różnica między Słowacją a pobytem w Portugalii jest taka, że będąc w Portugalii narządu słuchu i wzroku jakby sama zauważyły że bez sensu jest się wysilać bo i tak nic się nie przeczyta czy zrozumie czegokolwiek. Na Słowacji jest inaczej ponieważ sam słuch i wzrok od ponad miesiąca pracuje ze wzmożoną aktywnością starając się wydzielić z podobnych do języka polskiego informacje potrzebne do przezwyciężenia danej sytuacji.

Poza wyraźnym szybszym zmęczeniu uszu oraz wzroku podczas dnia, za każdym razem kiedy kładę się spać, mam wrażenie że moje oczy i uszy aż dymią z wytężenia. Po spotkaniu z kolegami Słowakami po polsko - słowacku, aż trzeba było uchylić okno bo było aż tyle pary.
Jak nie zakupie okularów lingwistycznych w najbliższym czasie to jestem przekonany, że lada chwila wypadną mi oczy.

M.

Lublin – miasto zwykłe, pełne niezwykłych inspiracji.

2010-10-08T12:56:00.000-07:00

Stając przy Bramie Królewskiej w centrum miasta Lublina, zatrzymuje się czas. Najpiękniejsze kamienice świata, mieszają się z najpiękniejszymi ruinami po najpiękniejszych kamienicach świata w proporcji 50 na 50. Proporcja ta, wraz z milionami kawiarenek, galerii sztuki i studenckimi mieszkaniami łączy się w głęboką inspirację. Inspiracja ta usiłuje bezdyskusyjne, wyjąć elektroniczną maszynę do pisania i rozpocząć tworzenie literackich nagród nobla.
Lublin na pewno nie jest tak wielkomiejski jak Nowy Jork, Warszawa czy nawet Kraków. Ale pytanie jest czy w zakorkowanym Nowym Jorku, szarej Warszawie i przepełnionym turystami Krakowie* mieszka owa nachalna inspiracja. Śmiem twierdzić że wyprowadziła się ona wraz ze zniknięciem ruin po najpiękniejszych kamienicach świata. No to co, kto jedzie ze mną następnym razem do Lublina pisząc literackie nagrody nobla, zapraszam ja i inspiracja.
Do zobaczenia w Lublinie
M
na

Michał, ahoj! AHOJ!

2010-10-08T12:53:00.000-07:00

Nad długim dębowym stole górują kieliszki z Borowiczką, słowacką wódką o złotym kolorze. Na zdrawie tu, na zdrawie tam – tak rozpoczyna się Słowacka: Kruszkowica, pełna elanu przełamująca lody impreza integrująca. Przy stole znajduje się 28 młodych dorosłych angielskojęzycznego kierunku studiów: Miedzynarodowe Stosunki Gospodarcze i Zarządzanie na ekonomicznym uniwersytecie Bratysławskim.

Po dwóch tygodniach wspólnego studiowania, już dawno jesteśmy na „TY”. Wspólny email, konto w programie Dropbox i plany wyjazdu do polskiego Krakowa są wierzchołkiem góry lodowej integracji. Czajnik elektryczny z wspólnych środków, Router WIFE i pomoc koleżeńska to kolosalny słowacki plus. Z całym respektem do współ-studentów z ostatnich lat Politechniki Gdańskiej, nie pamiętam taki zdrowej i stabilnej współpracy pomiędzy Polakami. I oto jest kolejny powód życia na Słowacji.

W jakim punkcie Kruszkowicy byliśmy? Aha, Na zdrawia czytelnicy. Na zdrawie.
M.

Jedzmy Winogrona. Jedzmy!

2010-10-07T04:17:00.000-07:00

Z antropologicznego punktu widzenia, przeprowadzając się do innego kraju, często przenosimy doświadczenia z kraju pochodzenia. Niestety pomimo 95% zgodności obyczajów i zachowań w sąsiadujących państwach europejskich, warto podkreślić rozbieżności. Ową rozbieżnością pomiędzy Polską a Słowacją jest cena i stosunek do winogron. W Polsce winogrona są towarem luksusowym będącym często koronacją zakupów spożywczych… osiągając przeważnie najwyższe ceny z owoców.
Na Słowacji ku miłemu zaskoczeniu w sklepie, podczas dzisiejszych zakupów spożywczych po raz pierwszy ze względu na cenę, z euforyczną empatią, dwu kilowy worek z jabłkami został wymieniony na dwu kilowy worek czerwonych Słowackich winogron. Kilo, za 0,63 centy (2.5 PLN) co jest o milion złotych taniej, niż w rodzimej Rzeczpospolitej. Żyć nie umierać na tej Słowacji.
Aby poprawić naszą sytuację, trzeba byłoby porozmawiać z Ambasadą. Warto rozważyć przejecie militarne Słowacji, zyskalibyśmy: smaczne tanie winogrona, pięknie pachnący smaczny chleb i lepszą część Tatr. Tak naprawdę to nawet byśmy nie zauważyli różnicy w życiu codziennym, no może po za drobnym akcentem braci zza Gerlacha. A tak właściwie to czemu jesteśmy jeszcze osobnymi państwami? Pora działać Panie Ambasadorze!

M

Polska Ludowa

2010-10-01T15:01:00.000-07:00

„Gdyby była tutaj Polska Ludowa, to wszyscy mielibyśmy pracę. Wszyscy bez dyskusji!” uderzając w stolik PKP, zadbany pan w podeszłym wieku rozlał kawę.
„Tak, tego Wałęsę i całą Solidarność to na szubienice. Tak! TAK!”- rozwija się, nie przeszkadzając sobie mokrymi spodniami. A co! I tak przemija 13 godzina podróży na trasie Bratysława – Lublin. Już po przekroczeniu granicy polsko – słowackiej do pociągu wsiadła grupa dynamicznych gimnazjalistów odśpiewująca piosenki mundialowe z RPA, po przesiadce w Katowicach w przedziale od godzin toczone są coraz to głośniejsze dyskusje:

O krzyżu przed pałacem. O rolnikach. O studentch. O „warsztacie Polska”. Pomimo dużego niższego standardu podróży niż u słowackiego sąsiada, polskie odrażające już toalety PKP rekompensują… obywatele podróżnicy. Cukiereczki, Banany, Gruszki, znów cukiereczki a potem pół udka z kurczaka, zmieniają właściciela w przedziale niczym na pchlim targu. Polacy dzielą się wszystkim co mają z każdym kogo znają. Czynność to wyróżnia bardzo nasz naród nad innymi. Prawie każda dyskusja trwająca ponad pięć minut staje się bardzo osobowa. Pani w blond włosach i brązowej chuście w kropko-ciapki, wraca właśnie z kliniki okulistycznej z Katowic, jej syn pracuje w Narodowym Funduszu Zdrowia i wie, że tam dzieje się korupcja. Schludnie w niebieską koszulę w kraty ubrany pan uderzający w stolic przeszedł na emeryturę w wieku lat 49. W niedawnym czasie musiał on pochować żonę i nie chciał tego zrobić w nazwanej przez siebie „trumnie szałasie” obraził się na rząd, że ten chce zabrać dodatek na pochówek. Pani w blond włosach kupiła fioletowy sweterek nie z wełny ale z kaszmiru w sklepie, którego nie ma w rodzinnym Radomiu bo był w przecenie z 89 PLN na 59 PLN. Pan w koszuli wysiada w Kielcach, zostawiając paczkę otwartych cukierków i macha długo stojąc już na peronie.
„Gdyby była tutaj Polska Ludowa, to mielibyśmy pracę” – no cóż to może i prawda że wszyscy mielibyśmy byle jaką pracę w byle jakim społeczeństwie. Ale dobrze że nie ma już Polski Ludowej… bo o czym mielibyśmy rozmawiać?
Witaj Polsko, wie, że jestem w domu
Cukiereczka?
M.

Najgorzy produkt świata pochodzi ze Słowacji

2010-09-28T09:50:00.001-07:00

Szanowni Czytelnicy owej nic nieznaczącej strony internetowej, (jeżeli wogule istniejecie),
Miło mi jest wam przedstawić definitywnie najgorszy produkt słowackiego przemysłu truskawkową kolę. „Strawberry Cola – z cokolwiek znaczącym sloganem Sycena limonada s prichuti coli a jahod” ma nie tylko konsystencje rozgotowanego przypalonego kisielu ale i głęboko idący posmak kalafiora. Oczywiście istnieje możliwość, że tłumacząc słowacki slogan owej coli producent napisał: „Strawberry Cola – obrzydliwy napój, zrobiony z odpadów plastiku i produktów wysypiskowych.” Ale spędzając 23 lata w społeczeństwie popkulturowym opartym na kapitalizmie uznajmy ten fakt za raczej mało prawdopodobny. Rozkoszując się szklanką tego istnie powalającego produktu, ciekawostką są przesłanki producenta produkującego owy produkt. Jaki cel mógłbym mieć producent, który produkuje produkt który zostanie tylko maksymalnie jednokrotnie spożyty przez konsumenta? Zemsta? Chęć zniszczenia świata? NIE KONKURENCJA! Na pewno jest to zabieg konkurencyjnej firmy, która produkując obrzydliwy ekonomiczny produkt chce zachęcić do kupna swojego lepszego droższego! Przyjrzyjmy się więc. Producentem obecnego przede mną: „Agua de Domestos” jest firma Lunaco. (http://www.lunaco.sk/lunaco.html)
Bez wielkiego rozmyślania można stwierdzić, że strona internetowa firmy Lunaco jest niestety na tyle mało interesująca jak smak produkowanych produktów.
Ale uwaga uwaga w mieście gdzie swoją siedzibę ma owy przedsiębiorca, swoją rozlewnie posiada Pepsi. Acha! I tak udało nam się znów przejrzeć i przesadzić z uproszczeniem świata.
Do zobaczenia więc. I wara mi będziecie kupować produkty owej firmy.
M.

Michał - Bratysława 1:0

2010-09-19T05:25:00.001-07:00

Nakładem 67 Euro, najbardziej straszny pokój świata w najstraszniejszym akademiku Europy przeszedł istną metamorfozę. Dywanik, lampka, podkładka na biurko czy wieszaki stały się symbolem normalności. Siedząc pod powiewającą flagą Unii Europejskiej z widokiem na Dunaj, zamek i wzgórza nadszedł czas krótkiej euforii. Ile trzeba się było nasłuchać, że wszystko jest za trudne, że nie dam rady, że trzeba było zostać w Gdańsku. Wszystko wychodzi, i to jeszcze jak. Będzie super.
Zapraszam do akademika przyjaciele. Zapraszam. Damy radę.
M.

Czysta cytrynowo pachnąca ubikacja w pociągu, tak wita nas… Słowacja.

2010-09-19T05:22:00.000-07:00

Starszy pan w czapeczce konduktorskiej pociągu Interregio kursującego na trasie Kraków - Żylina (Słowacja) na pytanie ile obecnie posiadamy opóźnienia, spojrzał krótko w koło odpowiadając: „Wie pan przy takim technicznym stanie pociągu nie zastanawia mnie, kiedy dotrzemy na Słowacje… ale czy w ogóle tam dotrzemy.” Przy ponad 45 minutowym opóźnieniu, docieramy na szary dworzec w szarym mieście na północy Słowacji. W Żlinie czeka już podstawiony pociąg pośpieszny do Bratysławy. Drzwi otwierane na guzik, aż magicznie cytrynowo pachnąca ubikacja, działające gniazdko do laptop, wygodne przedziały sześcioosobowe w standardzie co najmniej polskiego Intercity oraz klimatyzacja. Witam Ciebie Słowacją. Witam Ciebie piękny śmieszny języku sąsiadów. Witam Ciebie uśmiechu mieszkańców.
Droga Słowacjo jak będziesz robić tak dalej to może się nawet zaprzyjaźnimy.
Tylko nie przesadzaj tym komfortem bo jeszcze wpadnę w euforie i nie będę chciał wrócić do Gdańska
M.

Bratysława vs. Bystrzyca

2010-09-14T02:44:00.000-07:00

Za ciemnożółtymi firankami, znajdują się góry, wyżyny i lasy. Bezgranicznie wypełniając horyzont widoku z okna mojej mentorki w Bańskiej Bystrzycy w środkowej Słowacji. W mikroskopijnym, ale pięknym centrum miasta znajduje się ryneczek, fontanna oraz miłe puby. Samo miasto znajduje się pośrodku gór, posiada stosunkowo nowy uniwersytet, dużo za duże centrum handlowe oraz jest fatalnie skomunikowane z resztą kraju. Pomimo uroku grodu w Tatrach oraz poczucia: „oh na tym stoku będzę zjeżdżał na snowboardzie”, „oh po tych górach będzie chodził na wiosnę”, racjonalną i pragmatyczną decyzją jest wyjazd do dynamicznej, granicznej oraz szarej Bratysławy.
Bratysława przekonuje przepięknym starym miastem. Bliskością do Wiednia. Wielkomiejskością oraz Perspektywami. Instytut Polski oferujący filmy do wypożyczenia, American Corner zapraszający na eventy kulturowe oraz Goethe Institut, proponujący płatne praktyki i wyjazdy do Niemiec. Bratysławski uniwersytet nie jest ulokowany w górach, tylko w wymagającej dzielnicy z „wielkiej płyty”, ale oferuje osobiste studia magisterskie dla 28 studentów na roku 28 studentów, a nie jak na mojej ukochanej Politechnice 160.
Słowacja jest państwem przyjaznym, niedocenianym i nieprzygotowanym na napływ turystów. Pomimo bliskości Polski, o Słowacji praktycznie nie wiemy nic. Wiemy oczywiście, że jest Poprad, czyli takie nasze polskie Zakopane. Wiemy, że są Tatry, wiemy, że państwo to jest mniej zasobne niż sąsiednie Czechy, więcej nie wiemy lub równie może wiedzieć nie chcemy.
W momencie wkroczenia do bratysławskiego akademicka na początku września, rozpoczęło się osobiste zmaganie z bezgraniczną niewiedzą. Wymagające zmaganie, którego życzę każdemu przez całe życie. Miejmy nadzieję, że się uda. Że uda się w Bratysławie.
Trzymajcie kciuki
M.

Śpiące pomidory pod plandeką

2010-09-06T16:08:00.000-07:00

800 metrów w linii prostej od domowych drzwi wejściowych, 400 metrów za tunelem tramwajowym znajduje się lokalne targowisko. Trzy razy w tygodniu między działem mięsnym a pieczywem wystawia się dynamiczny Pan po pięćdziesiątce z warzywami oraz najbardziej pokaźnym portfelem targowiska. Biorąc trzy pomidory o wadze 800 gramów słyszy się zawsze: „hej weź pan jeszcze jednego i będzie kilo” albo „dobra, dobierze sobie pan jeszcze dwa ziemniaki i już nie będę wydawał reszty z 5 PLN”. Nie to żeby zakupy u owego Pana były ową rozkoszą czy punktem kulminacyjnym tygodnia, ale są one zapewne jego częścią. Nawet w najdalszej dedukcji nie przypuszczałbym, że owy pan będzie nocował na bialutkim plastikowym krzesełku składanym pod plandeką opierając się plecami o „Biedronkę”. Pomidory z targowiska przykryte przezroczystą folią, obok mężczyzny w wieku naszych rodziców. Śpiącego nad chodnikiem w ulewnym deszczu i wietrze.
W momentach kiedy w końcu jesteśmy przekonani, że życie niczym nas nie zaskoczy. 800 metrów w linii prostej od domowych drzwi wejściowej, zaskakuje … i to w pełnym tego słowa znaczeniu.

Obywatelu, melduje zdobycie akademik dekretem z przyszłości

2010-08-31T02:35:00.000-07:00

Na prawo od biurka, albo już praktycznie za biurkiem delikatnie odpada tynk. Nie to, żeby było to jakimś wielkim nieudogodnieniem. Ale stan owej ściany rewelacyjnie ukazuje jakość budynku akademickiego… na SŁOWACJI! Pan figurą przypominający wielką toczącą się cebulę z rozpiętym rozporkiem, wykrzykując coś po słowacku, zadeklarował, że owy dekret przedzielający mi akademik jest nieważny, ponieważby jest w nim zapisana data 31.08.2010. a dzisiaj jest 30.08! Pytając pana w pięknej polszczyźnie, czy mam przyjść za dwie i pół godziny ponieważ wtedy będzie już po północy czyli ten feralny 31.08.2010 zrobił wielkie słowackie oczy… przyznając rację. Po krótkim telefonie zaczynającym się od: „obywatelko, majemy problemki ze studencikiem polska”, obywatelka uznała dekret* I tak po bezgranicznie długiej podróży, zaprzyjaźniając się z niekończącymi się szynami i fatalnym WARSEM, (który tak naprawdę zasługuje na własny blog), jestem na miejscu. Fakt, że przejściowo. Fakt, że wszystko poza łazienką wygląda uff, jest super. Naprawdę, i nawet polski się przydaje.

Żyć nie umierać, obywatelu.
A teraz pozwolicie obywatelu, że kolejnym dekretem pójdę zdobyć wodę w łazience 
M.

*dekret to po słowacku: decyzja administracyjna, a my Polacy ostatnie dekrety wydawaliśmy podczas stanu wojennego.

Może nie warto otwierać zamkniętych roździałów

2010-08-24T13:09:00.000-07:00

13 minut od centrum Hanoweru tramwajem, znajduje się siedziba Związku Młodych Dziennikarzy Północnej Saksonii. Sama kolorowa i nie konwencjonalna siedziba została wzniesiona przez młodych zapaleńców w drugiej połowie lat dziewiećdziesiątych oddaje
najlepiej klimat tego miejsca, domowo, ciepło i brudno.

W okresie gloryfikacji dziennikarstwa, będąc młodym członkiem zarządu, zdarzało się, że tygodniami w weekend nie wizytowałem domu ... będąc w Hannowerze. Seminaria dziennikarskie, warsztaty fotograficzne i młodzieżowe konkursy retoryczne zapełniały cały indywidualny świat. Jak dzisiaj pamiętam, gotowanie obrzydliwie wyglądającej ale bardzo smacznej lazanii bakłażanowej w sobotnie wieczory. Wino, gry, refundacje kosztów dojazdu i ciekawe dyskusje wypełniały ten akapit życiowy.

Były to momenty w których wydawało się, że można było mieć wszystko, czy to wywiady z ministrami spraw wewnętrznych czy też wyjazdy studyjne do Bośni. Pięć lat do odejściu z biura, podczas wizytacji zauważalne są jeszcze elementy wyposażenie biurowego zrobionego własną ręką. Broszury, plakaty i naklejki ala Michał wiszą jeszcze nad komputerami czy drzwiami wejściowymi. Wspólnie z przyjacielem z dawnych lat, poproszono nas o współpracę podczas większego projektu. Któs musi przecież fizycznie odebrać uczestników, przewieść jedzenie, zrobić moderację.

Podczas dyskusji merytorycznych, ciężko było uzyskać konsens, dużo młodsi od nas w tamtych czasach nie dali przebić logice i spędzali projekt na drogę kończącą się pewną nieustraszonym spadkiem z urwiska. Pomimo całego zamieszania nie sposób odmówić instytucję która na weekend stawała się rodzicami, przyjaciółmi i szkoła w jednym przez tyle lat.

Pomimo całego zaangażowania i Maiko i ja zrozumieliśmy idąc wspólnie na dworzec, że nas czas w związku minął bezpowrotnie. Już nie chcemy kłocić się o kazdą drobnostkę, tworzyć surrealistyczne ideolgie działania i starać się przekrzyczeć współdyskutującego, i że ten projekt powinnien byc na chwile obecną, raczej projektem ostatnim.

No chyba, ze trzeba będzie posprzątać biuro, to przyjedziemy choćby z Timbuktu.
Nie warto otwierać, już przeczytanych rozdziałów. Czasami choćby ta ostatnia książka była najlepszą na świecie, trzeba się przemóc i wsiąść następną.
Choćby o timbuktu
Pozdrawiam
M.

Pomoc drogowa, słucham?

2010-08-18T14:48:00.000-07:00

Przyjaciele w Gdańsku, z pełnym zaangażowaniem pomimo deszczowej pogody, nawet na sekundę nie zakwestionowali idei, wielkoformatowego wydrukowania zdjęć z opisanych poniżej uroczystości Daniela w Niemczech. Pomimo napiętego osobistego kalendarza, sami zaproponowali, żeby wsiąść ze sobą zdjęcia do Berlina dokąd się udają, ponieważ z stamtąd można wysłać je taniej.

Finiszując ostatnie strony pracy dyplomowej, czy sami przyjaciele jak i rodzice pilnie wspomagają korekturę pracy. Pomimo 50 stron lingwistycznej udręki i gramatycznego bólu, prawie nikt nie wstaje od biurka przed 23tą. Wspólnie ramię w ramie rozpracowujemy kolejne stworzone przeze mnie rozdziały pilnując ich sensu i spójności. Bez momentu wytchnienia, działa osobista siatka socjalna.

Ten brak pomocy drogowej na który narzekało się trzy bądź cztery posty wcześniej, przeszedł głęboką restrukturyzację i reorganizację. Nie ma już samemu, jest ramię w ramię. Rodowita mieszkanka dolnej Saksonii w szacunkowym wieku 80 lat, podczas wspólnej podróży pociągiem regionalnym z Lueneburga do Hanoweru rzekła, że w dniu w którym przestaniemy być najważniejszym oparciem dla nas samych, utracimy swoje człowieczeństwo . Szanowna Pani, z dumą i ręką na sercu mogę powiedzieć, że jak na razie przyszłość naszego człowieczeństwa ma się znakomicie. Nawet pomocy drogowej na razie podziękujemy ponieważ mamy własną, bardzo efektywną zresztą

M.

Niemcy to prawie dom. Polska to prawie ziemia ojczysta.

2010-08-17T02:57:00.000-07:00

Siedząc przed trzema laty w pierwszym rzędzie na tanich plastikowych krzesłach na lotnisku w Lubeck, oczekując na samolot do Gdańska. Czułem, że okres bycia w Niemczech się wyczerpał. Wyczerpała się euforia czytania tak wyśmienitych publikacji jak "Die Zeit" czy spożywania naprawdę dobrych naturalnych soków owocowych. Wyczerpał się zapał, pracowania na przyszłość w Państwie do którego części społeczeństwa czułem zmęczenie.
Trzy lata temu nastał czas na słowiańską gościnność mieszkańców, prawdziwość przyjaciół oraz wsparcie w ludzkich dramatach. Polska jakby wtedy przejęła rolę Państwa pełnego perspektyw, o dynamicznej gospodarce i wielu zmianach. Niemcy pozostały w odczuciu jako państwo zmierzające do co najmniej nigdzie, które nie est gotowe na potrzebne reformy w najbliższym czasie.

Stojąc w Flensburgu i czekając na zaprzysiężenie mojego "brata" do wojska, rozmyły się stereotypy nie kontaktowych nieprzyjemnych Niemiec i ich obywateli.
Wraz z grupą Daniela przyjaciół, żartowaliśmy do łez, dyskutowaliśmy kompleksową sytuację polityczną europy oraz snuliśmy perspektywy NATO. Wszystko było
naturalne, prawdziwe i niezafałszowane. Ramie w ramie, na przeciw niemieckiej flagi szkoły marynarki wojennej, powiewała dumnie flaga polskiej uczelni partnerskiej w Gdyni
a pomiędzy nimi 12 gwiazdkowy symbol zjednoczonej europy na niebieskim tle. Polacy z Niemcami ramie w ramię, z respektem i zaufaniem.

Trzy lata po odlocie z plastikowych krzeseł w Lubeck, we Flensburgu w owym momencie dopadła mnie Europa. Nie oczekiwanie, dogłębnie i dosadnie. Europa na która czekałem przez tyle lat wmawiając sobie będąc w USA, że gdzie tam musi przecież egzystować. Egzystuje, na dziedzińcu
niemieckiej akademii marynarki wojennej we Flensburgu. Kto by pomyślał.
M.

Czy wojsko może nam zastąpić boga na 13 lat?

2010-08-15T03:10:00.000-07:00

W świetle gorącego sierpniowego słonca, na placu przez Akademią Marynarki Wojennej w niemieckim miasteczku Flensburgu stoi 250 młodych kadetów. Między kadetami a widokiem na Morze Bałtyckie i Danię powiewają dumnie cztery Flagi: Landu Schleswig, Federalna Flaga Niemiec, Flaga Polski i Unii Europejskiej. Wśród 250 młodych kadetów, stoi dumnie wyprostowany Daniel. Daniel i Ja, potocznie nazywamy siebie braćmi chociaż nie wiążą nas więzi krwi. Każdy z nas wie, że w razie klęski życiowej każdego rozmiaru, może liczyć na wsparcie. Wsparcie to nie ogranicza się do złego ale łączy nas również podczas znaczących, momentów jak ten obecny podczas którego Daniel zostaje zaprzysiężony do marynarki wojennej. 13 następnych lat będzie zależało od rozkazów i rozporządzeń dowodzących. Rozkazów uniemożliwiających wieszanie tych czy innych fotografii na ścianach, branie udziału w warsztatach dziennikarskich bądź długoterminowego odwiedzania brata. W zamian poza brakiem przymusu rozmyślania co będzie dalej, wpływa na jego konto początkowo 1500 Euro netto. Początkowo tyle, ile ja mogę zarobić w Polsce docelowo.
Rozmyślając w życiu co będzie dalej, bezcenna byłaby infolinia do boga jeżeli on wogule istnieje, czasami wystarczyłby krótki sms zwrotny z „hej, tu Bóg, ta idea jest super” lub „hej, tu jest bóg, ta idea jest do niczego. Masakra!” Daniel posiada taką infolinie, jest prze następne 13 lat jego dowódca. Czy wyrzeknięcie się wszystko znaczącego w życiu co czyni na ludźmi jest warte mniej czy więcej niż 1500 Euro?

Ach ta praca dyplomowa

2010-08-01T06:04:00.000-07:00

Pierwszy własny wernisaż fotograficzny

2010-08-01T04:08:00.000-07:00

Oczywiście, że w życiu są momenty ucisku i zmartwienia. Ale nie negując wszystkiego złego co dzieje podczas tych statystycznych 650.000 godzin które spędzamy na tej planecie, warto trzymać się tych ważnych pozytywnych momentów jak ten: siedząc w zakładzie fotograficznym oczekując na wydruk zdjęć na pierwszy własny wernisaż. Oczywiście, że Cafe Literacka na ulicy Mariackiej nie jest Museum TAT E w Londynie czy MoMa w Nowym Jorku, ale ja nie wygrałem również żadnego konkursu World Press Picture a nawet nazywanie mnie fotografem to delikatnie mówiąc przesada.
Z każdym drukującym się zdjęciem, wdychając słodki zapach farb fotograficznych rozbrzmiewa dusza w sercu. Każde zdjęcie jest niczym lizak przekazany spragnionemu glukozie dziecku. Oto wyczekiwany moment euforii którego nie można zatrzymać na zawsze, i może właśnie oto chodzi.

Wie viel sind wir uns selbst wert?

2010-05-23T05:58:00.000-07:00

Viele von uns protestieren auf der Straße gegen Atomanlagen. Viele von uns schreiben Anträge an den Stadtrat um die Mikrosituation der Bewohner zu verbessern.

Viele von uns glauben somit, dass deren Ideale und Werte nicht verkäuflich sind. Der Moment als der Augenblick kommt, dass wir uns selbst klar machen
dass alle trotz jeglicher Versuche unsere Ideale doch einen Preis haben, gehört zu den traurigsten Momenten unseres Dasein. Am letzten Freitag kam dieser Moment für mich.

Auf der zweiten Etage, eines viel zu modernen geistloses Bürogebäudes, auf der linken Seite neben der Rezeptionsstelle befindet sich ein Buero meines Supervisors.
Vladimir* ist ein zwei Meter großer, Rugby spieler, der seine Jugendzeit in einem französisch sprachigen Raum verbracht hat. Eigentlich wissen wir nicht viel über uns, weil
wir uns nicht im Buero während der Arbeitszeit unterhalten. Ich wage mich nicht zu fragen, warum er aus dem französischen Raum zurück nach Polen gezogen ist obwohl es mich brennend interessiert und er weißt nicht, dass ich diese Kolumnen schreibe, weil es eine Unterhaltung wäre die nicht den Arbeitszweck dienen würde. Es ist ja nicht dass wir mit einander kommunizieren, dass tun wir za. ein- zweimal pro Stunde, wo er mich ganz unerwartet bittet zu ihm zu kommen um mir was unerwartetes im Exel zu zeigen, oder eine Bemerkung zu meiner Arbeit macht. Diesen Augenblick betrachte ich eigentlich aus was schönes, da mein Wissenshorizont sich erweitert und ich neue Kompetenzen erwerbe.

Bis auf diese oben beschriebenen Unterhaltungen, gibt es hin und wieder eine Wort-Flut mit welcher Vladimir versucht mein Leben zu beeinflussen. Gerade am letzten Freitag, war diese spontaner Wort-Flut seinerseits darauf aufgebaut, dass meine Einstellung zur Arbeit eine nicht richtige ist und dass ich womöglich bis auf paar journalistische Tätigkeiten nie im Leben Kariere machen werde. Ich komme zur spät zur Arbeit und verlasse diese zu früh, darüber hinaus bin ich permanent mit allen Sachen anderen Mitarbeitern abgelenkt. Ich müsse fokussieren, fokussieren auf meinen eigen persönlichen Erfolg. Ein Erfolg, welchen nicht mal ich mir selbst definiert habe. Möge dass womöglich idealistisch klingen, aber mein Erfolg messe ich daran wie gut es den Menschen geht, mit denen ich eine Interaktion habe. Meine Freundin entwickelt sich im Moment in die richtige Richtung, und dass sogar zu schnell und zu intensiv als es eigentlich gesund wäre. Mein Bruder in Deutschland, kommt langsam heran an sein größtes Lebensziel, einer meinen bester Kumpel geht für ein Jahr nach Südafrika was er immer tun wollte und meine Mutter erreichte endlich den Punkt ihrer Innere zufriedenheit.

Die Frage lautet, ob mein Erfolgsanblick so viel Falsch von den von Vladimir liegt? Denn, trotz meiner Inneren Zufriedenheit, habe ich einen 650 Euro Dispo, einen Laptop mit zerbrochenen Bildschirm und eine noch nicht fertige Bachelorarbeit. Aber auf was kommt es im Leben mehr an, als auf einen vollen Kontostand und Kariere an? Als Vladimir sagte, dass ich ein Falsche Einstellung gegenüber Arbeit und Erfolg habe, sollte ich eigentlich aufstehen, den Kaffen auf ihn schütten, "danke" sagen und mich auf nie wieder sehen verabschieden. Ich tat es nicht und diskutierte es nicht einmal mal. Der letzter Freitag, war der Tag an den ich immerhin meine Erfolgsaussicht gegen Vladimirs austauschte.
Es ist einer der traurigsten Momente meines Lebens, aber lässt uns das Leben voller Kapitalismus und Konsumsucht über einen Platz für eigene Lebenseinstellung oder falls nicht, dann warum gehen

Gdzie jest ten cholerny road assistance?

2010-05-15T09:36:00.000-07:00

Jeżeli wyobraźić sobie życie jako prostą, równą autostradę, to około w lutym "samochód reprezentujący moje życie" wziął nie z tąd nie z owąd zjazd z tej autostrady życia wjeżdzając w bezgraniczne błoto. Dwa miesiące trwały przeboje z sesją, rozżaleniem z tytułu nie uzyskania prawie pewnego zatrudnienia, promotorem, potem z dziewczyną która potrzebowała z niewiadomych przeczyn przerwy w zwiazku, uszczelką i wieloma innymi przerewelacyjnymi rzeczami które niczym guma kleiły się do samodziku życia grzerzącego w błocie. Z biegiem czasu samochodzik ten podgłebokim przeglądzie wjechał przynajmniej na "drogę tymczasową" z kładającą się z płyt betonowych i prowadzącą obok autostrady życia. Mknąc dzielnie z prawie predkością autostradową, udając się na staż, nadrabiając prace dyplomową i genererując prawie wysokojakościowe zatrudnienie. Po nastawieniu opisywanej nawigacji, Ania stwierdziła, że to ona musi mięc przerwę w związku, a na pytanie, co ten mój samochodzik takiego uczynił odparła: "twój samochodzik? No przecież nic" Ach i tak wjechaliśmy spowrotem w błoto, jak tam jest przeczytacie powyżej. Ach szkoda, że w życiu nie ma "road assistance" bo bardzo by się przydało.
No to "hit the road jack" dalej
rajdowiec

Wir brauchen verruecke Leute, seht her wohin es die normalem gebracht haben

2010-02-19T03:27:00.000-08:00

Solange Lebenstrategien in der Theorie bleiben, sind diese unschlagbar, hoffnungsvoll und perspektiv- reich. Vor zwei Monaten, kam die Nachricht aus einer staatlichen Agentur in Portugal, dass alle Dokumente angekommen sind und dass zu minumum 98% ein bezahlten Sommerpraktikumsplatz fuer drei Monate gefunden wird. In der zwischenzeit Erklaerte sich die polnische Universitaet einen Zusatzstipendium von 300 Euro pro Monat auszuzahlen. Zwei Monate spaeter kommt eine kurze Email: "Nun, haben wir neue Bewerber aus einem anderen Programm bekommen, und haben nun keine Zeit sich mit ihrer Bewerbung zu beschaeftigen". Einen kurzen Anruf in Potugal spaeter, wurde mitgeteillt, dass "das andere Programm" 1000 Euro fuer einen gefunden Praktikumsplatz zahlt, Erasmus Praktikas zahlen 80 Euro. Es ist unwichtig ob meine Bewerbung umwerfend gut oder zum wegwerfen ist. Die Oekonomie hat die Prioritaet, sogar im staatlichen Sektor. Ach... die normalen Menschen haben uns mit Ihren Strategien in die Ecke gefahren, Oekonomie kann doch nicht zu 110 % unser Leben bestimmen. So viel zu Lebestrategien in der Theorie, es ist Zeit fuer eine Modifakation. Revolutionaere wo seid ihr Alle? :-)

Ein Martini an der Klippe

2009-10-06T11:33:00.000-07:00

Es gibt die momente im Leben wo Mann einfach schreien koennte: "Ja, lieber Mitbuerger man schuppst mich in die unendliche tiefe von der Klippe der Looser. Ja bitte! Hallo!" Nun ohne hier viel herumzuschreiben, war heute ein solcher Klippen- Tage. Es reichte nicht aus, dass die Dokumente aus Portugal die ankommen sollten. Erst nicht angekommen sind. Dann, nach vielen Kontaktversuchen jeglicher Art... per Fax ankamen und mir zu veranschaulichen, dass viele der Profesorren von dort aus unbekannten Gruenden, keine Note ausgestellt haben. 27 Emails und zwei Telefonate spaeter, kam dann die erwuschente Erklaerung, dass wir alles binnen kuerzester Zeit per Fax bekommen.
Die Bedeutung der Worte: "Innerhalb von der kurzuester Zeit" heissen in Polen und Portugal anscheinend was voellig anderes. In Polen, bedeutet "innerhalb von der kuerzesten Zeit" UNVERZUEGLICH. GLEICH. SOFORT. Nach einer Woche merke ich, dass in Portugal "innerhalb von der kuerzesten Zeit" sicherlich ueber EINE WOCHE LANG heisst.
Ach, dann erklaert noch die Portugisiche Universitaet, dass Sie alle Dokumente per FAX geschickt hat, aber die polnische Fax die Dokumente nicht empfangen wollte. Das ist einer von Erklaerungen, die von Menschen kommen, die sich einbilden dass keine anderen denkenden Wesen auf diesen Planeten wohnen. Seltsamerweise, kamen die Dokumente der Spanischen, Deutschen und Englischen Erasmus Studenten durch, und dass polnische Fax ist sicherlich soweitgehend selbstaendig, dass es sich denkt: "Ohhh was kommt da an, hmmm... Dokumente aus Portugal. Nun ja, die loesche ich mal gleich, weil ich Portugal nicht mag. Ha! HA! Ich bin ein boesartiges Faxgeraet aus China" Hallo. Nun lieber Leser, das endergebniss besteht nun darin, dass Ania und ich, bis zum 09.10.2009 bis zur 10 Antrage an unsere Vorgesetzte schicken muessen, damit sie uns dieses oder jeniges erlaubt. Sonnst werden wir nicht zum naechsten Semester zugelassen. Von Wisschenschaftsstipendium gar nicht erst zu sprechen. Da hilft nur ein guter Song, eine flaschen billigeren Martini und Geduld. Viel Geduld muessen wir hier in Polen habe, da die chinesischen Faxgeraet so unfair boesartig sind. Also wer zeigt die Courage und schupst mich von dieser Klippe?

Polsko, moja Polsko, masz w sobie miasta klejnoty i miasta gdzie placi sie za wynajem sztuccy w barze mlecznym.

2009-09-30T00:06:00.000-07:00

Kto by kiedykolwiek pomyslal ze poniemiecki Wroclaw ma dobrze zagospodarowana infrastrukture miejska, wiele skwerkow czy placow orza przedewszystkim bardzo bogate zaplecze kulturalne. Pomijajac Wroclaw, w Przewodniku Pascal o Europie Srodkowo Wschodniej o Poznaniu napisane jest: "Poznan, to stolica Wielkopolski ktora ma malo zabytkowy i srednio ciekawy rynek. Poznan jest wezlem komunikacyjnym oraz kolejowym" I uwaga pod wzgledem ciekawosci Pascal o ile mnie pamiec nie myli odznaczyl Poznan jedna gwiazdka na piec pod wzgledem ciekawosci. Po dwudniowej wizycie w Poznianiu przydzielenie jednej gwiazki, okreslam jako bardzo chojne. Przyznajac ze po pobycie w Krakowie i Wroclawiu, poprzeczka byla bardzo wysoka ale nawet doliczajac te wszystkie faktory nie korzysc Poznania nie dalby rady zmierzyc sie z odwiedzonymi juz Chojnicami.

Drodzy Czytelnicy w Poznaniu nie ma nic, naprawde a zeby pobawic sie stereotypami o Wielkopalanach liczacych kazdy grosz, to nawet w Barze mlecznym przy rynku na rachunku za posilek widnieje "Wynajem sztuciec 0,10 PLN oraz wynajem kubek 0,15 PLN" HALO! To co do restaurracji w Poznaniu mam brac swoje wlasne sztuccie i kubki? Czy to znaczy w przyszlosci, ze moze mam tez zabrac wlasne talerze, wlasne produkty ugotowac sobie wszystko sam w tamtejszej kuchni? Jak nie to potem odnajde pozycje jak: "Uzywanie kuchenki mikrofalowej 0,18 PLN, Zmywanie i sprzatanie po gosciach 0,23 PLN + 0,07 PLN za plyn do mycia naczyn?" Hallo Poznan na rachunkach nie wypisuje sie takich rzeczy jak "Sztuciec".

Dziekuje, po takim przywitaniu przez was powroce tam nigdy wiecej :-)

Czy ktos wie kiedy jedzie nastepny pociag do Wroclawia?

Pozdrawiam

bedacy juz w Trojmiescie

Michal

Guenstigste Waschmittel sind nichts Wert

2009-08-25T00:02:00.000-07:00

Nun ist es amtlich, am 24.08.2007 habe ich Deutschland mit den Woertern: “Es war nett, vielen Dank, aber vorruebergehend, nie wieder”. In meinem Leben habe in unzaehlig viele Entscheidungen falls getroffen. Die Wahl des guenstigeste Waschmittel, der meine schwarze Sachen in komisch grauen veraendert hat oder die Wahl des guenstigtes Transportmittel in der Ukraine, wo uns beiden mit Ania beinahe die Beine vor Kaelte abgefallen waeren. Die Wahl nach Polen zurueck zu ziehen, war einer der besseren Entscheidungen die ich jemals gemacht habe. Danzig hat eine Arbeitslosenquote von zwei Prozent, lauter Infrastrukturinvestitionen und ein gutes Klima fuer Wirtschaftsfuehrung. Internationale Krise hin oder her, davon gibt es hier in der Dreistadt wenig oder gar keine Spur. Jede Stunde lautet der Rathausturm in einer anderen Melodie, es gibt viel Kultur und ein gutes gerechtes Studium. Natuerlich ist Gdansk oder nicht New York, ich bin aber auch nicht Barack Obama. Angesichts dieser Entwicklung, war der Umzug einer der wenigen guten Entscheidungen und lies mich lernen nicht das guenstige Waschmittel zu benutzen. Alles hat sich veraendert… trotz des hohen nicht materiellen Preises fuer den Umzug, ist die Veraenderung sehr positive. Schade, dass Man nie im Leben weiss, ob eine Entscheidung positiv oder negativ sich Auswirken wird.

In Portugal bricht der Sommer an

2009-06-20T16:25:00.000-07:00

Viele Sachen empfinde ich als besonders Wertvoll und bedeutungsvoll in meinem Leben: Erdbeeren mit Sahne, sind wertvoll, Erdlinger Weizenbier ist schmackhaft und Canadian Studies mit meinem Liebenlingsprofessor John Havelda sind immer sehr wissenreich. Reich an Anstrengungen war sicherlich die letzte Woche, wo ein permanenter Kampf zwischen der portugischen Verwaltungsbruehe und den Menschen Verstand stattgefunden hat. Eine nette Professorin, verweigerte mir die Partizipation an den final Examem weil, mein Name nicht auf der Liste stand und verwies mich an das Internationale Buro. Das Internationale Buro oder besser gesagt der Zettel an der geschlossenen Tuer verwies mich an das Studentenburo. Dieses jedoch war natuerlich... zu (ich habe es womoglich noch nie offen gesehen... und das in zehn Monaten:-) und so in gluehenden Hitze, blieb nichts uebrig als eine Expedition nach Hause, um komische Portugischezettel zu finden. Verschwitzt, gestresst und vor Hitze beinahe im Schweiss aufgeloesst, bekam ich auch die Zulassung von der Professorin 50 minuten zu spaet. Die Hoffnung das Auf Grund dessen, dass ich auf Grund eines burokratischen Wunders und nicht wegen meines eigenen Versagens, extra Zeit fuer das Exam bekomme... wurden nach dreissig Minuten miy den Woertern: "Jetzt bitte auch Alle die Examen abgeben" zu nichte gemacht. Ach, Portugal wenn du nicht die warmen Sommernaechte wie dieses gehabt haetest, wo man um 00:17 Blogeintrage schreiben kann, dann wuerde ich Dich hassen. Nach 10 Monaten entwickelte sich eine Hassliebe zwischen uns. Wobei ich deine Art und Weise ehr liebe als hasse, mein burokratisches Portugal du.

Man sieht sich in schon 15 Tagen, in Warschau auf den Chopin Airport.

Wer haette mal gedacht dass es so schnell vorbei wird .

Micha

Wystaw ocena swoim własnym wartościom. WYSTAW!

2009-06-16T16:06:00.000-07:00

"W tym tekście mamy kolejny przypadek kiedy przedstawiciel płci męskiej, stara sie nadrobić swój brak inteligencji, silą muskuł w stosunku do płci żeńskiej. Jak wszystkim jest wiadomo, nie jest to pojedynczy przypadek w naszej społeczności" Nie drodzy koledzy, ten cytat to nie jest kadr z hollywoodzkiego filmu science-fiction to każdy wtorek miedzy 9:15 a 10:45 w sali costa, na wydziale języków obcych i szczycie góry uniwersyteckiej w Coimbrze w Portugalii od przeszło pól roku. To co na początku wydawało się pierw żartem, potem śmiesznym zacofaniem, w ostatni poniedziałek okazało się otwarta wojna, otwarta wojna o wartości.
Nie ukrywajmy ze jako student każdy z nas jest na początku na przegranej pozycji bo ani, nie wystawi oceny profesorowi, ani nie może go wyrzuć z sali czy tez powinien okazać szacunek. Okazanie szacunku w tym przypadku staje mission impossible z coraz większym naciskiem na słowo impossible. Impossible jest już prawie wszystko, teksty z 18tego wieku pisane dziwnym językiem, czy tez coraz to silniejsza treść tych tekstów wskazująca na bezmózgowie i umięśnienie płci męskiej w stosunku do kobiet czy ten kazanie jednemu z nielicznym przedstawicieli tej płci czytaj coraz to bardziej perfidne pasaże tych tekstów cytując: "Ona jak ze piękna istota nie miała ani czasu ani pieniędzy czy tez żeby, od kiedy on po pracy szedł bezpośrednio do karczmy z której ona musiała go co wieczór odbierać i prowadzić do domu. Podczas tej drogi on okładał ja pięściami, i butelka" halo. HALO! To miały być ćwiczenia a nazwie: "Nowoczesna nauka języka: Niemiecki 6" No, tak naprawdę to w tych zajęciach jedyna nowoczesna rzecz stoi za drzwiami sala wykładowej, kopiarka i drukarka elektryczna. Nowoczesność, nie króluje niestety ani w metodzie nauczania, ani tez w tekstach czy co gorsza w głowach.
Idac przez życia w ciągu tych 22 lat, robiąc oczywiście mnóstwo błędów, od czasu do czasu pozostawało pytanie, gdzie i dlaczego kończy się osobista granica tolerancji. Granica tolerancji na pewno skoczyła się na tym pasożytniczym kursie Niemiecki 6. Chociaż od ponad dwóch miesięcy uważałem na każde słowo i spojrzenie udzielone podczas czytania tego męskiego kanibalizmu, istnieje w nas coś wewnętrznego czego nie możemy zatrzymać nawet jak bardzo intensywnie pracowaliśmy nad tym przez dwa miesiące. I przez swoiste odsapniecie: "achhhhh" podczas rozglądaniu się w nowo otrzymanym tekście obrzucającym płeć męska już nie błotem lecz betonem, przelała się kropelka wody przez tamę. Ta kropelka została odrazu wykryta przez literowego męskiego kanibala i z potoku slow przybieral na nurcie az rozniosło to wszystkie inne części tamy i co rezultowalo w totalnym pogotowiu powodziowym.
Wiedział ze granice moich argumentów zostaną przekroczone najpóźniej podczas rozdawania stopni, to przecież to jest to jest różnice miedzy tym co powinniśmy robić a tym co wewnętrznie czujemy się z obligowani robić, nie ma ty ultra feministyczna Austriaczko ty. Własne wartości są warte każdą ocenę, KAŻDA. Przynajmniej w teorii

Widzimi sie na rozdaniu wyników ocen,
trymajcie kciuki
Michal

Garnek z herbata, juz kolejny.

2009-06-10T12:22:00.000-07:00

Koniec. Nawet ta sama mila na okreglo lecaca muzyka w kolko, nie pomaga. Nie pomaga tez juz czwarty w kolelnosci garnek pelen herbaty lipton nie pomaga. Nie pomaga w gruncie rzeczy juz nic. Ach cholera by wziela juz ta sesje, praca tu,egzamin tam ... a tak naprawde to jak dzisiaj na chwile wyszedlem na balkon to cuzlem sie jak jakis wyblakly kret piwniczny krzyczacy: "Boze swiatlo"
25 dni do konca sesji, no dobra 24,5 dni wiec nie wezcie mi za zle jak chwilowo zamilkne.

Dla zapomogi myslowej o to wyciag z tekstu o sesji wyslalen przez przyjaciela Damiana:

Student w stanie przedsesyjnym to jednostka bardzo żywiołowa, pełna chęci do życia i zabawy, optymistycznie nastawiona do wszystkiego; przeczuwa sesję, jednak skrajny optymizm sprawia, że student ma chęć do nauki, która jednak poparta jest działaniem w skrajnych tylko przypadkach (patrz - 'kujon'). W miarę zbliżania się sesji, rośnie nerwowość osobnika studiującego, pojawia się stres, rozdrażnienie i zmęczenie. Student zmienia tryb życia na nocny w przekonaniu że nocą będzie mógł się uczyć, ponieważ wszyscy mogący mu w tym przeszkadzać śpią. Myślenie to jest o tyle błędne, że dotyczy wszystkich studentów, czego efektem jest wzmożony ruch nocny w pubach, barach oraz sklepach monopolowych. Na kilka dni przed sesją student zaczyna nie wytrzymywać presji psychicznej, pije więcej, śpi mniej. Po kilku dniach takiego życia, przed samą sesją na skutek silnego zmęczenia organizmu mózg przestaje poprawnie funkcjonować i student nie jest w stanie prawidłowo oceniać zagrożeń jakie na niego czekają, zwykle przechodzi do rozumowania "pierdole, co będzie, to będzie" i naraża się na niebezpieczeństwo oblania egzaminu lub nawet roku. W takiej sytuacji tylko nieliczne jednostki potrafią przetrwać tylko z pomocą szczęścia, a pewna część studentów nawet przy zaburzeniach pracy mózgu potrafi wykorzystać pomoce naukowe przydatne do zaliczenia egzaminu: ściągę, podpowiadanie, przełożenie egzaminu, poprawkę sesji we wrześniu (patrz - 'kampania wrześniowa') oraz powtarzanie przedmiotu i roku. Gdy sesja przemija student znów budzi się do życia, częściowo wraca do dziennego trybu życia, jego stan psychiczny się poprawia i po jak po każdej sesji po raz kolejny powtarza sobie, że do następnej sesji będzie uczył się na długo przed jej rozpoczęciem.

A teraz juz lecy do ubikacji i potempichcimy kolejny garnek z herbata

Rozdzial III / Chapter III

2009-06-01T15:22:00.000-07:00

Ok. Moze Politechnika Gdanska to nie Harvard. Rok na wymianie studenckiej w Coimbrze to nie rok na wymianie w Cambridge lub Oxfordzie. Ale z drugiej strony to ja tez nie jestem Barack Obama czy Donald Tusk. Patrzac na sam fakt ze podczas skladania Ania i moich papierow do miejsc w ktorych chcielismy odbyc nasze praktyki, do wszystkich miejsc by nas przejeli pokazje moze ze to co robimy dla siebie, bedac szczesliwi w Portugalli profituje tez w inny pozytywny sposob w naszym zyciorysie. Moze nie jest to najwazniejsza rzecz na swiecie, ale w naszym malym wswiecie ktory kreci sie przeciez chociaz w teorii na okolo studiow, doswiadczenia oraz poziomu szczesliwosci fakt ze mozemy "wybrac" sobie praktyki. Wracajac do tematu z tekstu powyzej, moze Agencja Rozwoju Pomorza nie jest United Nations ale ja bede konczyl tez dopiero drgi rok stdiow nie doktorant wiec wszystko jeszcze przed nami.
Wewnetrze wejscie w Rozdzial III zycia, trwalo od wyprowadzki z Niemiec, poprzez silowanie sie z czlonkami rodziny zyjacymi w Gdyni ktorze mnie coraz bardziej manipulowali, a widzac ze manipulacja nie wychodzi bombardowali, poprzez dotarcie sie z moja mama i nowym nabytym tata czy tez ponowna podroz do Stanow czy znalezienie i utrzymanie Ania czy Mikolaja ktorych juz raczej nie oddam. Zlowrogie komentarze z dziecinstwa mojego bylego ojczyma Torstena, mowiace ze: "poczekaj jak bedziesz zyl sam, to zobaczysz jakie zycie jest okrutne" chwilowo i miejmy nadzieje dlugo terminowo sie nie sprawdzily. Wiec wychodzac z etapu przejsciowego (rozdzial II), mowie glosnio i z usmiechem na ustach ze moze zycie nie jest bezbledne i za kazdym razem kiedy tego nie oczekuje mi dowala ale i tak rozdzial III jest najlepsza jego czescia

Nie pozwalajac zeby nie dokonca zreczna przeszlosc stala sie przyszloscia. Projektjacy Rozdzial IV i wylewajacy z rozmachem fundamenty rozdzialu trzeciego...
A moze Politechnika Gdanska zrobi skok edukacyjny i stanie sie drgim Harwardem? Moze :-)
Michal

Everything, but not lost

2009-06-01T15:17:00.000-07:00

Dosyc. Koniec. Czas na zmiany. Jak kazdy producent zmienia swoje opakowanie dostosowujac sie do zmian na rynku. Przyszedl czas na zmiane mojego zewnetrznego opakowania bloga. Powiedzmy ze w ciag ostatnich dwoch trzech lat od kiedy prowadzilem tego bloga za duzo fundamentalnych sytuacji sie zmienilo zeby caly czas dolewac nowe posty do starej zimnej kawy zalegajacej na tym blogu. Moze kolor mocno niebieski nie jest jeszcze optymalny, nie ma jeszcze hyperlinkow do galerii ze zdjeciami czy cytatow ale wszystko bedzie wprowadzone po kolei. Krok po kroku, dostosowywane do lepszej i bardziej perspektywicznej przyszlosci niz bylo to dwa - dwa i pol lat temu.
Niech urodziny mojej mamy, beda sygnalem ze nastaly juz zmiany... zmiany nie do odwrocenia. Bo przeciez Nothing, will be lost.

Do zobaczenia
Michal

under construction

2009-05-30T11:01:00.000-07:00

Welcome. Witamy. Willkommen
Chwilowo sa prowadzone prace nad wprowadzeniem nowej czesci bloga.
Jeszcze troche cierpliwosci